Hallo Allemaal!

Gister was het weer aardig spannend hoe Manon zou zijn.
Haar medicijnen zouden flink af nemen waardoor manon niet meer
zo 'stoned' was. Hierdoor kon ze natuurlijk een stuk verdrietiger zijn enzo.
Dit was ze soms ook wel, er kwamen emotionele gedachtes naar boven en
bij het zien van alle kaarten pikte ze soms een traantje weg!
Op een gegeven moment hebben we samen besloten om alle afzenders te
zeggen en om de verhaaltjes later te doen.

Ik kwam binnen rond half 12 omdat ik daarvoor dingetjes moest regelen.
Ik had haar alleen gezegd dat ik er vroeg zou zijn! Stom, Stom, Stom.. maar het
was toch wel fijn om daar meteen van mijn zus zelf een opmerking te horen!
Waar bleef je nou? Klonk er meteen.. Waarop ze zei dat ze al vanaf 7uur op me had zitten
wachten.

Manon lag op dat moment op een zaal van de High Care (1 stapje lager dan de IC),
maar vertelde trots dat ze later op de dag naar de Medium Care mocht, daar kreeg
ze een eigen kamer een tv, een heeeeel belangrijk iets natuurlijk!!

Eigenlijk kwamen er gister constant kleine positieve dingetjes voorbij. Zo is manon
helemaal van de morfine en andere medicijnen af. Ze krijgt alleen soms even antibiotica
en heeft nog een slangetje voor haar voeding. Manon vond het na ieder bezoek van de
dokter wel gepast om te vragen of ze dan naar huis mocht. Hij kon er wel om lachen maar
moest haar vertellen geduld te hebben. Moeilijk, maar dat snapte ze wel!

Vandaag komt als het goed is de fysio en staat er voor manon iets heel spannends te wachten.
Toen manon was gevallen heeft zij namelijk gemerkt dat haar been brak en opzij schoot onder
haar lichaam vandaan, dit lijkt iedereen natuurlijk een eng gevoel, en voor manon was dat ook zo. Ze zei tegen de dokter dat ze niet meer op haar been kon staan en geloofde niet echt dat
het allemaal weer goed gemaakt was, totdat hij met een foto van haar been kwam.
Hij zei manon dat ze moest oefenen met het optillen van haar been, want misschien kon ze er dan vandaag even op staan..(als de fysio er was)

Manon beseft wel goed wat er allemaal met haar aan de hand is. Dit doet haar het meeste
verdriet, gelukkig durft ze haar verdriet wel met ons te delen!

Liefs Joyce