Hallo Allemaal!

Gister was het weer aardig spannend hoe Manon zou zijn.
Haar medicijnen zouden flink af nemen waardoor manon niet meer
zo 'stoned' was. Hierdoor kon ze natuurlijk een stuk verdrietiger zijn enzo.
Dit was ze soms ook wel, er kwamen emotionele gedachtes naar boven en
bij het zien van alle kaarten pikte ze soms een traantje weg!
Op een gegeven moment hebben we samen besloten om alle afzenders te
zeggen en om de verhaaltjes later te doen.

Ik kwam binnen rond half 12 omdat ik daarvoor dingetjes moest regelen.
Ik had haar alleen gezegd dat ik er vroeg zou zijn! Stom, Stom, Stom.. maar het
was toch wel fijn om daar meteen van mijn zus zelf een opmerking te horen!
Waar bleef je nou? Klonk er meteen.. Waarop ze zei dat ze al vanaf 7uur op me had zitten
wachten.

Manon lag op dat moment op een zaal van de High Care (1 stapje lager dan de IC),
maar vertelde trots dat ze later op de dag naar de Medium Care mocht, daar kreeg
ze een eigen kamer een tv, een heeeeel belangrijk iets natuurlijk!!

Eigenlijk kwamen er gister constant kleine positieve dingetjes voorbij. Zo is manon
helemaal van de morfine en andere medicijnen af. Ze krijgt alleen soms even antibiotica
en heeft nog een slangetje voor haar voeding. Manon vond het na ieder bezoek van de
dokter wel gepast om te vragen of ze dan naar huis mocht. Hij kon er wel om lachen maar
moest haar vertellen geduld te hebben. Moeilijk, maar dat snapte ze wel!

Vandaag komt als het goed is de fysio en staat er voor manon iets heel spannends te wachten.
Toen manon was gevallen heeft zij namelijk gemerkt dat haar been brak en opzij schoot onder
haar lichaam vandaan, dit lijkt iedereen natuurlijk een eng gevoel, en voor manon was dat ook zo. Ze zei tegen de dokter dat ze niet meer op haar been kon staan en geloofde niet echt dat
het allemaal weer goed gemaakt was, totdat hij met een foto van haar been kwam.
Hij zei manon dat ze moest oefenen met het optillen van haar been, want misschien kon ze er dan vandaag even op staan..(als de fysio er was)

Manon beseft wel goed wat er allemaal met haar aan de hand is. Dit doet haar het meeste
verdriet, gelukkig durft ze haar verdriet wel met ons te delen!

Liefs Joyce

11 - 11 - 2008 Weer een dag verder.

Lieve lezers,

Weer een dag verder. Voor ik naar Manon ben gegaan, ben ik even langs geweest in de klas van Manon. We haden veel lieve reacties gekregen en daar wilde ik (we) de meiden en docenten graag even persoonlijk voor bedanken. Ik heb ook nog een paar lieve collega's gesproken en ben snel naar Manon gegaan.

Gisteren hebben we veel contact gehad met Manon. Zoals ik al schreef was het dubbel. Het is fijn als je een reactie terug krijgt, maar tegelijk niet te verkroppen als je merkt dat Manon pijn heeft. Vandaag is er voor gekozen om Manon weer meer te laten slapen. Reactie terug is er dus wel maar veel passiever. Toen ik vanochtend kwam waren ze al een tijdje met Manon bezig geweest, wassen, bed verschonen (door omstandigheden 2 x), algehele controle door de verpleegkundige en door de zaalarts, en tenslotte behandelingen welke de arts voorschrijft.

Manon was daar duidelijk door vermoeid, ik weet dat ze wist dat ik er met Joyce en Dave was, maar verder heeft ze geslapen. Manon laat merken als ze een beetje wil verleggen, wat natuurlijk niet makkelijk gaat omdat haar beide armen tot en met haar bovenarmen in het gips zitten. Het verplegend personeel is echt super. Ze blijven doorgaan en zoeken tot het voor Manon een beetje comfortabel is. Naast de vele deskundigheid wordt Manon ook met heel veel liefde verpleegd. Voor ons zo goed gevoel.

Als we na de vaste rustperiode welke er op de IC is terug zijn, is Mike al bij Manon geweest. Ze heeft op Mike gereageerd en doet dit ook weer op ons. Vandaag heeft Manon ook bezoek gehad van Arjan (haar trainer van het korfballen), ook op hem reageerde ze goed. Als ze iets bekends hoort, probeert ze zich helemaal op te richten, waarna ze vervolgens weer gaat liggen en slapen.

Het geeft ons wel een rustiger gevoel als je haar lekker ziet slapen. Ik heb Manon nog even laten luisteren naar haar I pod. Ze reageerde niet zichbaar op de muziek, maar hoort wel even iets anders dan piepende en bellende apparatuur.

Omdat Manon haar handen waren opgezet heeft de gipsmeester een klein stukje gips bij haar duim weggeknipt, zodat ze iets meer ruimte heeft en het gips iets lekkerder zit. Manon heeft evenals gisteren ook weer een beetje koorts. John en ik zijn nog een hele tijd aan haar bed blijven zitten. We beseffen ons dat we kanjers van kinderen hebben. Terwijl Manon haar uiterste best doet om beter te worden zijn Joyce, Mike en Dave er voor elkaar.

Ze halen soms ook een beetje de wind uit onze zeilen. Ze beantwoorden mail, telefoon en zijn er dus niet alleen voor elkaar maar ook voor ons.

We kijken uit naar de volgende dag dan wordt er weer door de KNO arts gekeken of Manon van de beademing af kan en mag. We hopen het van harte want dit zou betekenen dat wanneer Manon zelfstandig ademt ze binnen een paar dagen naar de Medium Care mag. Dat zou echt een stap vooruit zijn.

We houden jullie op de hoogte, liefs Nicolette