Hallo allemaal,
Sorry dat we even niets op het blog geplaatst hebben, maar mijn Internet verbinding was even niet optimaal. Gisteren heb ik drie pogingen gedaan en telkens was het hele verhaal verdwenen??? Het was gisteren een week geleden dat we Manon onverwachts mee naar huis mochten nemen en in die week is ze in onze ogen super vooruit gegaan.
Woensdag hebben we een bezoek aan de kaakchirurg gebracht en hij heeft Manon en ons goed uit kunnen leggen en laten zien, hoe alles er nu voorstaat en wat er in de toekomst allemaal moet gebeuren. Hier gaat natuurlijk veel tijd overheen, maar Manon weet wat ongeveer wat haar allemaal te wachten staat. Voorlopig brengen we de kaakchirurg wekelijks een bezoek en als haar kaak heel gaat hij verder kijken.
Gisteren hebben we een bezoek gebracht aan de chirurg, deze heeft foto's gemaakt van Manon haar polsen en haar been en knie goed onderzocht. De foto's van haar polsen zagen er netjes uit en het gips mocht blijven zitten. Wachten dus tot het helemaal vast zit.
Haar been ziet er netjes uit en Manon mag haar been gaan belasten. De chirurg heeft ook haar knie bekeken omdat daar voor de operatie erg veel vocht inzat. Haar knie is nog steeds iets gezwollen, maar alles is in orde. De chirurg wil Manon graag over drie weken wanneer we terug moeten komen, lopend binnen zien komen. Hiervoor moet wel heel erg hard gewerkt worden maar.... de kans zit erin dat dit gaat lukken. We gaan dus hard aan de slag. Manon wil zelf ook erg graag en waar een wil is is een weg, al is deze soms erg lang en zijn er veel obstakels. We proberen nu langzaam wat stappen te zetten telkens een stapje erbij.
Jullie lezen het, onze kanjer doet haar best en we zijn super trots op haar. Allemaal super bedankt voor jullie support. Dit doet haar en ons erg goed.
Groetjes en tot snel Nicolette en de rest......
zaterdag 29 november 2008
dinsdag 25 november 2008
Weer lekker thuis.
We zijn helemaal blij dat Manon afgelopen vrijdag hals over kop naar huis mocht. Het is heerlijk om het gezin weer compleet thuis te hebben. Manon is in de kamer op een lekker bed geïnstalleerd en inmiddels hard aan het werk om van bed af te komen. Vandaag is de fysio thuis geweest en hebben we oefeningen gekregen om stap voor stap verder te komen. Natuurlijk zijn de karaktertrekjes van je kinderen best bekend, maar dat Manon net zo weinig geduld heeft als ikzelf had ik eigenlijk weer niet verwacht.
Het liefst gaat ze haar bed uit en weer van alles doen, maar dat valt erg tegen! Haar spieren hebben 2 weken op non actief gestaan en willen nog niet echt meewerken. Hard trainen dus en vooral veel geduld, maar dat is heel gemakkelijk gezegd. Ik herken dit zelf heel goed, liever gisteren dan vandaag.
Manon gaat zich nu ze hele dagen thuis op bed ligt ook veel realiseren en beseft dat ze hier nog niet zo'n 1,2,3, mee klaar is. Een dagje ziek thuis van school is leuk maar meerdere weken is eigenlijk heel erg vervelend. Ook realiseert zij zich dat herstellen van vooral haar kaak en mond heel erg lang gaat duren. Dit zal zeker nog een zware dobber voor haar worden. Want op haar leeftijd is het aangezicht heel erg belangrijk. Iets wat wij heel goed begrijpen, iedereen kan zeggen en zegt dat het goed komt maar zij heeft het en dat valt haar erg zwaar.
Morgen moeten we een bezoek aan de kaakchirurg brengen en misschien dat hij haar een beetje positiever kan stemmen.
We wachten af en houden jullie op de hoogte.
Tot snel.
Het liefst gaat ze haar bed uit en weer van alles doen, maar dat valt erg tegen! Haar spieren hebben 2 weken op non actief gestaan en willen nog niet echt meewerken. Hard trainen dus en vooral veel geduld, maar dat is heel gemakkelijk gezegd. Ik herken dit zelf heel goed, liever gisteren dan vandaag.
Manon gaat zich nu ze hele dagen thuis op bed ligt ook veel realiseren en beseft dat ze hier nog niet zo'n 1,2,3, mee klaar is. Een dagje ziek thuis van school is leuk maar meerdere weken is eigenlijk heel erg vervelend. Ook realiseert zij zich dat herstellen van vooral haar kaak en mond heel erg lang gaat duren. Dit zal zeker nog een zware dobber voor haar worden. Want op haar leeftijd is het aangezicht heel erg belangrijk. Iets wat wij heel goed begrijpen, iedereen kan zeggen en zegt dat het goed komt maar zij heeft het en dat valt haar erg zwaar.
Morgen moeten we een bezoek aan de kaakchirurg brengen en misschien dat hij haar een beetje positiever kan stemmen.
We wachten af en houden jullie op de hoogte.
Tot snel.
zaterdag 22 november 2008
Een heel groot feest
De meeste dromen zijn bedrog maar voor Manon is afgelopen vrijdag een droom uitgekomen.
Zoals ik eerder al schreef vroeg Manon aan iedereen die haar kamer binnenkwam wanneer ze naar huis mocht. Vrijdagochtend kwam het verlossende bericht. De chirurg was aan haar bed en vroeg hoe alles ging. Manon vertelde dat zij zich goed voelde en dat ze heel graag naar huis wilde. De chirurg stelde een aantal voorwaarden waaraan voldaan moest worden. Zoals fysio, omgipsen van beide polsen naar onderarmgips, verwijderen van de maagsonde, controle van de kaakchirurg, regelen van een verpleegkundige voor de prikken thuis, en alle nodige voorzieningen van de thuiszorg.
Een aantal voorzieningen heeft de verpleegkundige op de afdeling voor ons geregeld en John had thuis met de kids binnen no time alles geregeld. Zelfs de verpleegkundige voor de prikken (onze lieve buurvrouw). Dus toen alles in orde was kreeg Manon officieel haar ontslag uit het ziekenhuis.
Het was voor ons even niet te bevatten in zo'n korte tijd, dinsdag nog aan de beademing vol spanning naast haar bed. Woensdag naar High care, Medium care en langzaam aan werd de medicatie veel minder de sondes gingen er uit en de medicatie werd zelfs teruggevoerd tot medicatie welke we Manon thuis kunnen geven.
Het herstel thuis zal voor Manon prettiger zijn we hebben nog even te gaan en zullen diepe dalen en hoge bergen tegen komen, maar daar helpen we elkaar door, zeker met alle steun van heel veel mensen om ons heen.
Wij begrijpen dat er veel mensen Manon op willen komen zoeken en natuurlijk staat de deur open. We moeten alleen wel rekening houden met de rust welke Manon en soms ook wij nodig hebben, dus geef even een belletje. Het kan anders ook zomaar zijn dat je voor een gesloten deur staat want, het is natuurlijk fijn dat Manon zo snel thuis is maar dat betekent wel een paar keer in de week terug naar het Sofia en een aantal maal in de week fysio.
Ik ben superblij dat ik dit goede bericht al zo snel op deze blog kan schrijven, want dit had ik begin van de week met de beste wil van de wereld niet voor mogelijk gehouden.
Super bedankt voor de fijne, lieve, leuke ontroerende,....... berichten. Ik hoop dat ik het stokje snel aan Manon door kan geven zodat zij zelf over haar herstel kan schrijven.
Dikke knuffel aan iedereen,
Groetjes John, Joyce, Mike, Dave, Nicolette en natuurlijk Manon
Zoals ik eerder al schreef vroeg Manon aan iedereen die haar kamer binnenkwam wanneer ze naar huis mocht. Vrijdagochtend kwam het verlossende bericht. De chirurg was aan haar bed en vroeg hoe alles ging. Manon vertelde dat zij zich goed voelde en dat ze heel graag naar huis wilde. De chirurg stelde een aantal voorwaarden waaraan voldaan moest worden. Zoals fysio, omgipsen van beide polsen naar onderarmgips, verwijderen van de maagsonde, controle van de kaakchirurg, regelen van een verpleegkundige voor de prikken thuis, en alle nodige voorzieningen van de thuiszorg.
Een aantal voorzieningen heeft de verpleegkundige op de afdeling voor ons geregeld en John had thuis met de kids binnen no time alles geregeld. Zelfs de verpleegkundige voor de prikken (onze lieve buurvrouw). Dus toen alles in orde was kreeg Manon officieel haar ontslag uit het ziekenhuis.
Het was voor ons even niet te bevatten in zo'n korte tijd, dinsdag nog aan de beademing vol spanning naast haar bed. Woensdag naar High care, Medium care en langzaam aan werd de medicatie veel minder de sondes gingen er uit en de medicatie werd zelfs teruggevoerd tot medicatie welke we Manon thuis kunnen geven.
Het herstel thuis zal voor Manon prettiger zijn we hebben nog even te gaan en zullen diepe dalen en hoge bergen tegen komen, maar daar helpen we elkaar door, zeker met alle steun van heel veel mensen om ons heen.
Wij begrijpen dat er veel mensen Manon op willen komen zoeken en natuurlijk staat de deur open. We moeten alleen wel rekening houden met de rust welke Manon en soms ook wij nodig hebben, dus geef even een belletje. Het kan anders ook zomaar zijn dat je voor een gesloten deur staat want, het is natuurlijk fijn dat Manon zo snel thuis is maar dat betekent wel een paar keer in de week terug naar het Sofia en een aantal maal in de week fysio.
Ik ben superblij dat ik dit goede bericht al zo snel op deze blog kan schrijven, want dit had ik begin van de week met de beste wil van de wereld niet voor mogelijk gehouden.
Super bedankt voor de fijne, lieve, leuke ontroerende,....... berichten. Ik hoop dat ik het stokje snel aan Manon door kan geven zodat zij zelf over haar herstel kan schrijven.
Dikke knuffel aan iedereen,
Groetjes John, Joyce, Mike, Dave, Nicolette en natuurlijk Manon
donderdag 20 november 2008
Klein feestje
In spannende en voor ons hele verveldende dagen zijn jullie deelgenoot geweest van ons verdriet en onze spanning, daarom willen wij jullie nu ook onze plezierige momenten met jullie delen. Manon werd zoals jullie hebben kunnen lezen 's nachts overgeplaatst omdat er een plekje nodig was op IC.
Manon ging toen naar de High care. Ze voelde zich goed en omdat er een lange periode van slapen voor haar is geweest, hebben ook haar breuken goed kunnen helen. Omdat het op de High Care niet fijn voor haar was (veel en constant huilende baby's) is Manon 's middags overgeplaatst naar de Medium care.
Haar medicijnen zijn gisteren en vandaag langzaam afgebouwd en het is niet te geloven maar we hebben in een ongelofelijk snelle tijd weer een bijna slang en snoer vrije dochter en zus. Manon kan weer praten, en daar maakt ze ook dankbaar gebruik van. We hebben alle kaarten en lieve berichtjes met haar gelezen en ze was enorm verrast en vaak ook heel emotioneel door alle lieve reacties.
Het is nu nog even afwachten maar Manon laat er geen gras over groeien. Tegen een ieder die haar kamer binnenkomt zegt ze dat ze naar huis wil. Vandaag is de chirurg langs geweest en er zijn weer foto's van haar polsen gemaakt omdat deze breuken niet netjes waren en het bij de vorige foto's nog niet goed was, moest daar eerst nog even naar worden gekeken. De chirurg heeft haar verteld dat haar been helemaal in orde komt en dat was een hele geruststelling.
Haar kaak en mond zal een lange tijd in beslag nemen maar daar komen we best overheen.
Omdat Manon de eerste zes weken niet kan eten en afhankelijk is van vloeibaar voedsel moet er een plan worden gemaakt voor haar voeding en hulp voor thuis. Als dit allemaal geregeld is mag Manon op heel korte termijn....... naar huis om verder te herstellen. Dat zou super zijn want ze wil eigenlijk iedereen die haar een warm hart toedraagt op visite hebben en dat gaat thuis veel en veel makkelijker. Jullie lezen het, als Manon thuis is staat de deur open. Dat is toch allemaal een stuk makkelijker dan in het ziekenhuis waar we aan aantallen en tijden zijn gebonden.
Jullie willen niet weten hoe blij ik ben dit stukje te schrijven, want ondanks dat ik op het moment Manon's doelwit ben voor pesterijen ben ik een overgelukkige moeder.
Hele lieve groetjes en een dikke knuffel van ons allemaal.
Nicolette.
Manon ging toen naar de High care. Ze voelde zich goed en omdat er een lange periode van slapen voor haar is geweest, hebben ook haar breuken goed kunnen helen. Omdat het op de High Care niet fijn voor haar was (veel en constant huilende baby's) is Manon 's middags overgeplaatst naar de Medium care.
Haar medicijnen zijn gisteren en vandaag langzaam afgebouwd en het is niet te geloven maar we hebben in een ongelofelijk snelle tijd weer een bijna slang en snoer vrije dochter en zus. Manon kan weer praten, en daar maakt ze ook dankbaar gebruik van. We hebben alle kaarten en lieve berichtjes met haar gelezen en ze was enorm verrast en vaak ook heel emotioneel door alle lieve reacties.
Het is nu nog even afwachten maar Manon laat er geen gras over groeien. Tegen een ieder die haar kamer binnenkomt zegt ze dat ze naar huis wil. Vandaag is de chirurg langs geweest en er zijn weer foto's van haar polsen gemaakt omdat deze breuken niet netjes waren en het bij de vorige foto's nog niet goed was, moest daar eerst nog even naar worden gekeken. De chirurg heeft haar verteld dat haar been helemaal in orde komt en dat was een hele geruststelling.
Haar kaak en mond zal een lange tijd in beslag nemen maar daar komen we best overheen.
Omdat Manon de eerste zes weken niet kan eten en afhankelijk is van vloeibaar voedsel moet er een plan worden gemaakt voor haar voeding en hulp voor thuis. Als dit allemaal geregeld is mag Manon op heel korte termijn....... naar huis om verder te herstellen. Dat zou super zijn want ze wil eigenlijk iedereen die haar een warm hart toedraagt op visite hebben en dat gaat thuis veel en veel makkelijker. Jullie lezen het, als Manon thuis is staat de deur open. Dat is toch allemaal een stuk makkelijker dan in het ziekenhuis waar we aan aantallen en tijden zijn gebonden.
Jullie willen niet weten hoe blij ik ben dit stukje te schrijven, want ondanks dat ik op het moment Manon's doelwit ben voor pesterijen ben ik een overgelukkige moeder.
Hele lieve groetjes en een dikke knuffel van ons allemaal.
Nicolette.
woensdag 19 november 2008
TUBE IS ER UIT!!!!
Hallo allemaal!
Doordat ik gister na mijn bezoek aan manon ben gaan sporten, heb ik geen tijd gehad om
jullie up to date te houden! Sorry.. Want er stond hierdoor spannend nieuws in de wacht!
De tube is eruit!!
Manon kan nu weer zachtjes praten en geeft aan dat ze het fijn vind dat wij bij haar zijn!
Omdat manon nog helemaal stoned is van de medicijnen was ze gister erg opgewekt!
Ze lag bijvoorbeeld heel de tijd met haar tenen te wiebelen omdat ze wou weten hoe het met
haar been ging!
Wel beseffen wij ons dat dit vandaag al weer anders kan zijn! Als ze minder medicijnen
heeft komt er meer besef van wat er is gebeurd, en ook meer pijn!
Vandaar dat ons gezinnetje rustig blijft bij het feit dat manon bij is.
Want laten we eerlijk zijn, ons meisje gaat vooruit, maar er is nog een lange weg te gaan!
Manon is vanochtend wel overgeplaatst naar de MC, (meduim care) waardoor er in principe iets meer mensen bij haar mogen kijken! Dit wil manon alleen nog eventjes niet! Zoals ze
gister zei, even alleen familie. Als manon andere mensen erbij wil hebben, geeft ze dit zelf aan!
Nou, ik ga snel naar haar toe!
Liefs Joyce
dinsdag 18 november 2008
18 november 2008 Vol spanning afwachten
Gisteren heb ik niet kunnen schrijven. We zijn heel de dag bij Manon geweest en omdat het weer een dag vol ditjes en datjes was, waren we laat thuis. Het zijn allemaal kleine complicaties die erbij horen maar als je ernaast zit en je kijkt mee vind je het af en toe genoeg.
Gisteren hebben we te horen gekregen dat Manon vandaag rond 13.00 uur naar de O.K. gaat. Ik had vorige week begrepen dat de beademing er dan definitief af zou gaan. Gisteren vertelden de doktoren dat ze gaan kijken en dat er een mogelijkheid is dat Manon nog met een tube voor beademing terug komt. De kaakchirurg kijkt vandaag ook direct mee en er is zelf een kans maar dat is niet zeker dat ook de chirurg even naar Manon kijkt op de O.K.
Spannend dus allemaal, en hopen dat ze zonder tube van de O.K. komt. Omdat de kans groot is dat ik vannacht bij Manon blijf ben ik niet in de gelegenheid om deze blog te up daten. Ik zal Joyce vragen vanavond het nieuws erop te zetten.
Langs deze weg weer heel erg bedankt voor de belangstelling en het duimen voor onze kleine meid.
Dikke kus Nicolette
Gisteren hebben we te horen gekregen dat Manon vandaag rond 13.00 uur naar de O.K. gaat. Ik had vorige week begrepen dat de beademing er dan definitief af zou gaan. Gisteren vertelden de doktoren dat ze gaan kijken en dat er een mogelijkheid is dat Manon nog met een tube voor beademing terug komt. De kaakchirurg kijkt vandaag ook direct mee en er is zelf een kans maar dat is niet zeker dat ook de chirurg even naar Manon kijkt op de O.K.
Spannend dus allemaal, en hopen dat ze zonder tube van de O.K. komt. Omdat de kans groot is dat ik vannacht bij Manon blijf ben ik niet in de gelegenheid om deze blog te up daten. Ik zal Joyce vragen vanavond het nieuws erop te zetten.
Langs deze weg weer heel erg bedankt voor de belangstelling en het duimen voor onze kleine meid.
Dikke kus Nicolette
zondag 16 november 2008
15 - 11 - 2008 Weer een dag.
We zijn vandaag heel de dag bij Manon geweest, Manon ligt als we komen te slapen. Gelukkig is het de nachtploeg gelukt om haar sondes terug te plaatsen. Ze ziet er rustig uit, en wat mij betreft mag dit de hele dag duren. Rond 12.00 uur krijgt Manon het benauwd. Ze moet hoesten en je hoort dat er slijm vast zit. De apparatuur geeft aan dat er zuurstof tekort is en Manon haar ademhaling is heel erg onregelmatig. Er wordt meteen gehandeld. Haar verzorgsters halen veel slijm bij haar weg, maar omdat ze niet alles wegkrijgen en het onrustig blijft klinken, wordt er een longfoto gemaakt.
Haar longen zien er gelukkig goed uit, er wordt met wat trucjes nog veel slijm weggehaald en een nieuwe kuur gestart. Dit zijn wel bekende verschijnselen die voorkomen wanneer iemand lang aan de beademing ligt. Als alles weer een beetje rustig is reageert Manon regelmatig als we haar aanspreken, ze doet met grote regelmaat haar ogen open. Ze geeft wel aan niet te weten waar zij is. We vertellen het haar nogmaals maar ik weet niet in hoeverre dit bij haar overkomt.
De dag gaat langzaam voorbij en als we naar huis gaan, hebben we buiten de benauwde momenten rond het middaguur een aardige dag. Morgen komt als het goed is de chirurg haar botbreuken controleren. We hopen op goede berichten morgen en kijken uit naar dinsdag.
We houden jullie op de hoogte,
lieve groetjes Nicolette
Haar longen zien er gelukkig goed uit, er wordt met wat trucjes nog veel slijm weggehaald en een nieuwe kuur gestart. Dit zijn wel bekende verschijnselen die voorkomen wanneer iemand lang aan de beademing ligt. Als alles weer een beetje rustig is reageert Manon regelmatig als we haar aanspreken, ze doet met grote regelmaat haar ogen open. Ze geeft wel aan niet te weten waar zij is. We vertellen het haar nogmaals maar ik weet niet in hoeverre dit bij haar overkomt.
De dag gaat langzaam voorbij en als we naar huis gaan, hebben we buiten de benauwde momenten rond het middaguur een aardige dag. Morgen komt als het goed is de chirurg haar botbreuken controleren. We hopen op goede berichten morgen en kijken uit naar dinsdag.
We houden jullie op de hoogte,
lieve groetjes Nicolette
zaterdag 15 november 2008
15 - 11 - 2008 Laatste up date
Hallo,
gisteravond zijn we terug geweest om nog even lekker bij Manon te zijn voordat de nacht zou beginnen. Manon was erg onrustig toen we kwamen en gaf aan overal waar ze pijn kon hebben, pijn te hebben. We waren blij dat we er nog even waren, zodat we haar rustig konden maken. Manon heeft er wat medicijnen bijgekregen en we hebben geprobeerd Manon van haar buikpijn af te helpen. Uiteindelijk zijn we rond kwart over elf naar huis gegaan.
Vandaag een rustige dag, Manon heeft de hele ochtend liggen slapen, heerlijk. Lekker een beetje met haar tutten, haar vingers en nagels verzorgd enz... Aan het eind van de ochtend kwam Manon haar verpleegster erachter dat haar sonde waardoor zij haar voeding krijgt, niet meer op zijn plaats zat. Zowel haar darm als maagsonde zijn er toen uitgehaald om deze opnieuw te plaatsen. Nu schijnt het plaatsen van een darmsonde niet zo eenvoudig te zijn dus inmiddels zijn er 5 pogingen mislukt. Wanneer de nachtploeg straks de verzorging weer overneemt gaan ze het nogmaals proberen. Tot die tijd krijgt Manon even alleen vocht toegedient. Verder heeft ze een hele rustige middag en avond gehad. Echt fijn voor haar. Nu de sondes nog terug op zijn plaats en hopen op een rustige nacht.
We willen jullie nogmaals bedanken voor alle lieve belangstelling, kaarten, mails, berichtjes enz... echt super lief.
Veel liefs van ons allemaal.
gisteravond zijn we terug geweest om nog even lekker bij Manon te zijn voordat de nacht zou beginnen. Manon was erg onrustig toen we kwamen en gaf aan overal waar ze pijn kon hebben, pijn te hebben. We waren blij dat we er nog even waren, zodat we haar rustig konden maken. Manon heeft er wat medicijnen bijgekregen en we hebben geprobeerd Manon van haar buikpijn af te helpen. Uiteindelijk zijn we rond kwart over elf naar huis gegaan.
Vandaag een rustige dag, Manon heeft de hele ochtend liggen slapen, heerlijk. Lekker een beetje met haar tutten, haar vingers en nagels verzorgd enz... Aan het eind van de ochtend kwam Manon haar verpleegster erachter dat haar sonde waardoor zij haar voeding krijgt, niet meer op zijn plaats zat. Zowel haar darm als maagsonde zijn er toen uitgehaald om deze opnieuw te plaatsen. Nu schijnt het plaatsen van een darmsonde niet zo eenvoudig te zijn dus inmiddels zijn er 5 pogingen mislukt. Wanneer de nachtploeg straks de verzorging weer overneemt gaan ze het nogmaals proberen. Tot die tijd krijgt Manon even alleen vocht toegedient. Verder heeft ze een hele rustige middag en avond gehad. Echt fijn voor haar. Nu de sondes nog terug op zijn plaats en hopen op een rustige nacht.
We willen jullie nogmaals bedanken voor alle lieve belangstelling, kaarten, mails, berichtjes enz... echt super lief.
Veel liefs van ons allemaal.
vrijdag 14 november 2008
14 November
Hallo allemaal,
vanochtend schreef ik dat we hoopten dat de beademing eraf zou mogen, we realiseerden ons ook dat we niet te veel verwachtingen moesten hebben. Vandaag was ik er bij toen de KNO arts kwam en Manon onderzocht. Hij constateerde dat Manon haar mond en keel nog te veel opgezwollen. Dit betekent dat de beademing er nog niet af kan. Omdat de artsen de beademing op de O.K. willen verwijderen en omdat daar ook de kaakchirurg bij aanwezig moet zijn, is er besloten tot dinsdag te wachten.
Manon wordt tot die tijd slapend gehouden. Wanneer ze te wakker of te beweeglijk wordt gaat ze weer onder narcose.
We zijn nu even tussendoor thuis om met elkaar te eten, we gaan vanavond weer even terug om even lekker bij haar te zijn voordat de nacht.
Ik schreef het een paar dagen geleden al, we moeten afwachten, geduld.
vanochtend schreef ik dat we hoopten dat de beademing eraf zou mogen, we realiseerden ons ook dat we niet te veel verwachtingen moesten hebben. Vandaag was ik er bij toen de KNO arts kwam en Manon onderzocht. Hij constateerde dat Manon haar mond en keel nog te veel opgezwollen. Dit betekent dat de beademing er nog niet af kan. Omdat de artsen de beademing op de O.K. willen verwijderen en omdat daar ook de kaakchirurg bij aanwezig moet zijn, is er besloten tot dinsdag te wachten.
Manon wordt tot die tijd slapend gehouden. Wanneer ze te wakker of te beweeglijk wordt gaat ze weer onder narcose.
We zijn nu even tussendoor thuis om met elkaar te eten, we gaan vanavond weer even terug om even lekker bij haar te zijn voordat de nacht.
Ik schreef het een paar dagen geleden al, we moeten afwachten, geduld.
14 - 11 - 2008
Hallo lieve allemaal,
Gisteren (donderdag) hebben we 's avonds even niets kunnen schrijven. We hadden om het zo maar te noemen, een off day. Manon wordt steeds onrustiger en is met de slaapmedicijnen niet meer goed in slaap te houden. Daarom is zij nu weer onder narcose gebracht. Het is moeilijk als wij onze "kleine" meid zo zien worstelen. Vandaar even dit korte bericht. We gaan nu weer vol goede moed naar Manon. We hopen dat ze van de beademing af mag, we zijn alleen wel voorzichtig geworden, het valt zo tegen als dit niet zo is.
We hopen tot vanavond en dan met een positief bericht.
Groetjes Nicolette en de rest.....
Gisteren (donderdag) hebben we 's avonds even niets kunnen schrijven. We hadden om het zo maar te noemen, een off day. Manon wordt steeds onrustiger en is met de slaapmedicijnen niet meer goed in slaap te houden. Daarom is zij nu weer onder narcose gebracht. Het is moeilijk als wij onze "kleine" meid zo zien worstelen. Vandaar even dit korte bericht. We gaan nu weer vol goede moed naar Manon. We hopen dat ze van de beademing af mag, we zijn alleen wel voorzichtig geworden, het valt zo tegen als dit niet zo is.
We hopen tot vanavond en dan met een positief bericht.
Groetjes Nicolette en de rest.....
woensdag 12 november 2008
12 - 11 - 2008 Geduld.
Hoi, hoi,
We hadden de hoop dat Manon vandaag van de beademing af zou mogen, maar omdat de zwellingen in haar keel te groot waren hebben de artsen besloten haar nog twee dagen aan de beademing te houden. Omdat Manon te actief is wanneer ze uit haar slaap komt wordt ze ook nog twee dagen in slaap gehouden. Ze beweegt anders te veel en dit is niet goed voor alle slangen in haar keel. Dit zou dus gevaarlijk voor haar zijn. We moeten dus nog even geduld hebben.
Ook heeft de chirurg Manon een bezoekje gebracht en haar been en polsbreuken bekeken. Haar been is stabiel (door de pen) en haar polsen zijn ook op de goede weg. Ze zitten nog niet helemaal tegen elkaar maar hierbij moeten we ook nog even geduld hebben. Manon heeft vanmiddag ook nog wat bloed gekregen omdat haar HB aan de lage, haar hartslag aan de hoge en haar bloeddruk aan de lage kant was. We wachten af, vrijdag wordt er weer naar haar keel gekeken.
We willen jullie wel allemaal bedanken voor alle reacties. Dit is echt heel erg fijn. Wanneer Manon uit haar slaap is en in staat is om te lezen of voorgelezen te worden, kunnen we even voort met alle kaarten en brieven. Haar plekje in het bed wordt ook steeds een beetje kleiner door alle lieve knuffels. Op het moment genieten vooral wij van alle reacties, het is best lang wachten aan haar bed. Maar we hebben geduld.
Lieve groetjes van ons allemaal.
We hadden de hoop dat Manon vandaag van de beademing af zou mogen, maar omdat de zwellingen in haar keel te groot waren hebben de artsen besloten haar nog twee dagen aan de beademing te houden. Omdat Manon te actief is wanneer ze uit haar slaap komt wordt ze ook nog twee dagen in slaap gehouden. Ze beweegt anders te veel en dit is niet goed voor alle slangen in haar keel. Dit zou dus gevaarlijk voor haar zijn. We moeten dus nog even geduld hebben.
Ook heeft de chirurg Manon een bezoekje gebracht en haar been en polsbreuken bekeken. Haar been is stabiel (door de pen) en haar polsen zijn ook op de goede weg. Ze zitten nog niet helemaal tegen elkaar maar hierbij moeten we ook nog even geduld hebben. Manon heeft vanmiddag ook nog wat bloed gekregen omdat haar HB aan de lage, haar hartslag aan de hoge en haar bloeddruk aan de lage kant was. We wachten af, vrijdag wordt er weer naar haar keel gekeken.
We willen jullie wel allemaal bedanken voor alle reacties. Dit is echt heel erg fijn. Wanneer Manon uit haar slaap is en in staat is om te lezen of voorgelezen te worden, kunnen we even voort met alle kaarten en brieven. Haar plekje in het bed wordt ook steeds een beetje kleiner door alle lieve knuffels. Op het moment genieten vooral wij van alle reacties, het is best lang wachten aan haar bed. Maar we hebben geduld.
Lieve groetjes van ons allemaal.
dinsdag 11 november 2008
Hallo Allemaal!
Gister was het weer aardig spannend hoe Manon zou zijn.
Haar medicijnen zouden flink af nemen waardoor manon niet meer
zo 'stoned' was. Hierdoor kon ze natuurlijk een stuk verdrietiger zijn enzo.
Dit was ze soms ook wel, er kwamen emotionele gedachtes naar boven en
bij het zien van alle kaarten pikte ze soms een traantje weg!
Op een gegeven moment hebben we samen besloten om alle afzenders te
zeggen en om de verhaaltjes later te doen.
Ik kwam binnen rond half 12 omdat ik daarvoor dingetjes moest regelen.
Ik had haar alleen gezegd dat ik er vroeg zou zijn! Stom, Stom, Stom.. maar het
was toch wel fijn om daar meteen van mijn zus zelf een opmerking te horen!
Waar bleef je nou? Klonk er meteen.. Waarop ze zei dat ze al vanaf 7uur op me had zitten
wachten.
Manon lag op dat moment op een zaal van de High Care (1 stapje lager dan de IC),
maar vertelde trots dat ze later op de dag naar de Medium Care mocht, daar kreeg
ze een eigen kamer een tv, een heeeeel belangrijk iets natuurlijk!!
Eigenlijk kwamen er gister constant kleine positieve dingetjes voorbij. Zo is manon
helemaal van de morfine en andere medicijnen af. Ze krijgt alleen soms even antibiotica
en heeft nog een slangetje voor haar voeding. Manon vond het na ieder bezoek van de
dokter wel gepast om te vragen of ze dan naar huis mocht. Hij kon er wel om lachen maar
moest haar vertellen geduld te hebben. Moeilijk, maar dat snapte ze wel!
Vandaag komt als het goed is de fysio en staat er voor manon iets heel spannends te wachten.
Toen manon was gevallen heeft zij namelijk gemerkt dat haar been brak en opzij schoot onder
haar lichaam vandaan, dit lijkt iedereen natuurlijk een eng gevoel, en voor manon was dat ook zo. Ze zei tegen de dokter dat ze niet meer op haar been kon staan en geloofde niet echt dat
het allemaal weer goed gemaakt was, totdat hij met een foto van haar been kwam.
Hij zei manon dat ze moest oefenen met het optillen van haar been, want misschien kon ze er dan vandaag even op staan..(als de fysio er was)
Manon beseft wel goed wat er allemaal met haar aan de hand is. Dit doet haar het meeste
verdriet, gelukkig durft ze haar verdriet wel met ons te delen!
Liefs Joyce
Gister was het weer aardig spannend hoe Manon zou zijn.
Haar medicijnen zouden flink af nemen waardoor manon niet meer
zo 'stoned' was. Hierdoor kon ze natuurlijk een stuk verdrietiger zijn enzo.
Dit was ze soms ook wel, er kwamen emotionele gedachtes naar boven en
bij het zien van alle kaarten pikte ze soms een traantje weg!
Op een gegeven moment hebben we samen besloten om alle afzenders te
zeggen en om de verhaaltjes later te doen.
Ik kwam binnen rond half 12 omdat ik daarvoor dingetjes moest regelen.
Ik had haar alleen gezegd dat ik er vroeg zou zijn! Stom, Stom, Stom.. maar het
was toch wel fijn om daar meteen van mijn zus zelf een opmerking te horen!
Waar bleef je nou? Klonk er meteen.. Waarop ze zei dat ze al vanaf 7uur op me had zitten
wachten.
Manon lag op dat moment op een zaal van de High Care (1 stapje lager dan de IC),
maar vertelde trots dat ze later op de dag naar de Medium Care mocht, daar kreeg
ze een eigen kamer een tv, een heeeeel belangrijk iets natuurlijk!!
Eigenlijk kwamen er gister constant kleine positieve dingetjes voorbij. Zo is manon
helemaal van de morfine en andere medicijnen af. Ze krijgt alleen soms even antibiotica
en heeft nog een slangetje voor haar voeding. Manon vond het na ieder bezoek van de
dokter wel gepast om te vragen of ze dan naar huis mocht. Hij kon er wel om lachen maar
moest haar vertellen geduld te hebben. Moeilijk, maar dat snapte ze wel!
Vandaag komt als het goed is de fysio en staat er voor manon iets heel spannends te wachten.
Toen manon was gevallen heeft zij namelijk gemerkt dat haar been brak en opzij schoot onder
haar lichaam vandaan, dit lijkt iedereen natuurlijk een eng gevoel, en voor manon was dat ook zo. Ze zei tegen de dokter dat ze niet meer op haar been kon staan en geloofde niet echt dat
het allemaal weer goed gemaakt was, totdat hij met een foto van haar been kwam.
Hij zei manon dat ze moest oefenen met het optillen van haar been, want misschien kon ze er dan vandaag even op staan..(als de fysio er was)
Manon beseft wel goed wat er allemaal met haar aan de hand is. Dit doet haar het meeste
verdriet, gelukkig durft ze haar verdriet wel met ons te delen!
Liefs Joyce
11 - 11 - 2008 Weer een dag verder.
Lieve lezers,
Weer een dag verder. Voor ik naar Manon ben gegaan, ben ik even langs geweest in de klas van Manon. We haden veel lieve reacties gekregen en daar wilde ik (we) de meiden en docenten graag even persoonlijk voor bedanken. Ik heb ook nog een paar lieve collega's gesproken en ben snel naar Manon gegaan.
Gisteren hebben we veel contact gehad met Manon. Zoals ik al schreef was het dubbel. Het is fijn als je een reactie terug krijgt, maar tegelijk niet te verkroppen als je merkt dat Manon pijn heeft. Vandaag is er voor gekozen om Manon weer meer te laten slapen. Reactie terug is er dus wel maar veel passiever. Toen ik vanochtend kwam waren ze al een tijdje met Manon bezig geweest, wassen, bed verschonen (door omstandigheden 2 x), algehele controle door de verpleegkundige en door de zaalarts, en tenslotte behandelingen welke de arts voorschrijft.
Manon was daar duidelijk door vermoeid, ik weet dat ze wist dat ik er met Joyce en Dave was, maar verder heeft ze geslapen. Manon laat merken als ze een beetje wil verleggen, wat natuurlijk niet makkelijk gaat omdat haar beide armen tot en met haar bovenarmen in het gips zitten. Het verplegend personeel is echt super. Ze blijven doorgaan en zoeken tot het voor Manon een beetje comfortabel is. Naast de vele deskundigheid wordt Manon ook met heel veel liefde verpleegd. Voor ons zo goed gevoel.
Als we na de vaste rustperiode welke er op de IC is terug zijn, is Mike al bij Manon geweest. Ze heeft op Mike gereageerd en doet dit ook weer op ons. Vandaag heeft Manon ook bezoek gehad van Arjan (haar trainer van het korfballen), ook op hem reageerde ze goed. Als ze iets bekends hoort, probeert ze zich helemaal op te richten, waarna ze vervolgens weer gaat liggen en slapen.
Het geeft ons wel een rustiger gevoel als je haar lekker ziet slapen. Ik heb Manon nog even laten luisteren naar haar I pod. Ze reageerde niet zichbaar op de muziek, maar hoort wel even iets anders dan piepende en bellende apparatuur.
Omdat Manon haar handen waren opgezet heeft de gipsmeester een klein stukje gips bij haar duim weggeknipt, zodat ze iets meer ruimte heeft en het gips iets lekkerder zit. Manon heeft evenals gisteren ook weer een beetje koorts. John en ik zijn nog een hele tijd aan haar bed blijven zitten. We beseffen ons dat we kanjers van kinderen hebben. Terwijl Manon haar uiterste best doet om beter te worden zijn Joyce, Mike en Dave er voor elkaar.
Ze halen soms ook een beetje de wind uit onze zeilen. Ze beantwoorden mail, telefoon en zijn er dus niet alleen voor elkaar maar ook voor ons.
We kijken uit naar de volgende dag dan wordt er weer door de KNO arts gekeken of Manon van de beademing af kan en mag. We hopen het van harte want dit zou betekenen dat wanneer Manon zelfstandig ademt ze binnen een paar dagen naar de Medium Care mag. Dat zou echt een stap vooruit zijn.
We houden jullie op de hoogte, liefs Nicolette
Weer een dag verder. Voor ik naar Manon ben gegaan, ben ik even langs geweest in de klas van Manon. We haden veel lieve reacties gekregen en daar wilde ik (we) de meiden en docenten graag even persoonlijk voor bedanken. Ik heb ook nog een paar lieve collega's gesproken en ben snel naar Manon gegaan.
Gisteren hebben we veel contact gehad met Manon. Zoals ik al schreef was het dubbel. Het is fijn als je een reactie terug krijgt, maar tegelijk niet te verkroppen als je merkt dat Manon pijn heeft. Vandaag is er voor gekozen om Manon weer meer te laten slapen. Reactie terug is er dus wel maar veel passiever. Toen ik vanochtend kwam waren ze al een tijdje met Manon bezig geweest, wassen, bed verschonen (door omstandigheden 2 x), algehele controle door de verpleegkundige en door de zaalarts, en tenslotte behandelingen welke de arts voorschrijft.
Manon was daar duidelijk door vermoeid, ik weet dat ze wist dat ik er met Joyce en Dave was, maar verder heeft ze geslapen. Manon laat merken als ze een beetje wil verleggen, wat natuurlijk niet makkelijk gaat omdat haar beide armen tot en met haar bovenarmen in het gips zitten. Het verplegend personeel is echt super. Ze blijven doorgaan en zoeken tot het voor Manon een beetje comfortabel is. Naast de vele deskundigheid wordt Manon ook met heel veel liefde verpleegd. Voor ons zo goed gevoel.
Als we na de vaste rustperiode welke er op de IC is terug zijn, is Mike al bij Manon geweest. Ze heeft op Mike gereageerd en doet dit ook weer op ons. Vandaag heeft Manon ook bezoek gehad van Arjan (haar trainer van het korfballen), ook op hem reageerde ze goed. Als ze iets bekends hoort, probeert ze zich helemaal op te richten, waarna ze vervolgens weer gaat liggen en slapen.
Het geeft ons wel een rustiger gevoel als je haar lekker ziet slapen. Ik heb Manon nog even laten luisteren naar haar I pod. Ze reageerde niet zichbaar op de muziek, maar hoort wel even iets anders dan piepende en bellende apparatuur.
Omdat Manon haar handen waren opgezet heeft de gipsmeester een klein stukje gips bij haar duim weggeknipt, zodat ze iets meer ruimte heeft en het gips iets lekkerder zit. Manon heeft evenals gisteren ook weer een beetje koorts. John en ik zijn nog een hele tijd aan haar bed blijven zitten. We beseffen ons dat we kanjers van kinderen hebben. Terwijl Manon haar uiterste best doet om beter te worden zijn Joyce, Mike en Dave er voor elkaar.
Ze halen soms ook een beetje de wind uit onze zeilen. Ze beantwoorden mail, telefoon en zijn er dus niet alleen voor elkaar maar ook voor ons.
We kijken uit naar de volgende dag dan wordt er weer door de KNO arts gekeken of Manon van de beademing af kan en mag. We hopen het van harte want dit zou betekenen dat wanneer Manon zelfstandig ademt ze binnen een paar dagen naar de Medium Care mag. Dat zou echt een stap vooruit zijn.
We houden jullie op de hoogte, liefs Nicolette
maandag 10 november 2008
Hallo lieve allemaal,
Vandaag ben ik heel de dag bij Manon geweest en het was fijn even contact met haar te hebben. Minder is dat wanneer ze een beetje bij is zij ook meer pijn heeft. Omdat Manon erg veel zwellingen in haar mond en keel heeft mag zij nog niet van de beademing. Door alle slangen en het ballonnetje welke in haar keel zitten kan ze niet praten. Ik moet er ook erg aan wennen dat wanneer ik denk een sprongetje vooruit te maken er weer iets anders de kop op steekt. Omdat Manon minder slaapmiddel heeft gekregen ging haar hartslag ineens veel te snel en soms weten we dan ook niet hoe dit komt. Te veel emoties, pijn, Manon is ook direct erg actief als ze wakker is, dus komt er weer een ander medicijn bij om haar hartje te kalmeren er is ook een echo gemaakt om uit te sluiten dat er niets over het hoofd is gezien. Is dit onder controle komt er koorts opzetten, is gelukkig ook weer onder controle. Voor alles is er telkens een oplossing maar toch.... Daarom is er vanavond besloten om haar toch maar meer in slaap te houden, ze heeft haar rust heel erg hard nodig en had vanavond aangegeven dat haar arm erg pijn deed. Al met al zien we wel verbetering en ze is in super goede handen.
Bedankt voor alle lieve reacties kus van ons
Nicolette
Vandaag ben ik heel de dag bij Manon geweest en het was fijn even contact met haar te hebben. Minder is dat wanneer ze een beetje bij is zij ook meer pijn heeft. Omdat Manon erg veel zwellingen in haar mond en keel heeft mag zij nog niet van de beademing. Door alle slangen en het ballonnetje welke in haar keel zitten kan ze niet praten. Ik moet er ook erg aan wennen dat wanneer ik denk een sprongetje vooruit te maken er weer iets anders de kop op steekt. Omdat Manon minder slaapmiddel heeft gekregen ging haar hartslag ineens veel te snel en soms weten we dan ook niet hoe dit komt. Te veel emoties, pijn, Manon is ook direct erg actief als ze wakker is, dus komt er weer een ander medicijn bij om haar hartje te kalmeren er is ook een echo gemaakt om uit te sluiten dat er niets over het hoofd is gezien. Is dit onder controle komt er koorts opzetten, is gelukkig ook weer onder controle. Voor alles is er telkens een oplossing maar toch.... Daarom is er vanavond besloten om haar toch maar meer in slaap te houden, ze heeft haar rust heel erg hard nodig en had vanavond aangegeven dat haar arm erg pijn deed. Al met al zien we wel verbetering en ze is in super goede handen.
Bedankt voor alle lieve reacties kus van ons
Nicolette
10-11-08 Manon was even bij
Hey Allemaal!
Bedankt voor jullie steun en lieve berichtjes.
Manon ligt nogsteeds op de IC, waardoor er op het moment eigenlijk bijna niemand bij haar kan.
Gisteren zijn we met ons gezinnetje bij haar geweest. Dit was wel even schrikken, door al het infuus enzo, maar het voelde wel heel goed om ons lieve meisje weer aan te kunnen raken en om bij haar te zijn.
Gisteren kregen we wel te horen dat het kon zijn dat ze haar bij zouden laten komen, dit zouden ze doen als mijn moeder aanwezig zo zijn. Vanmorgen werden wij door haar gebeld dat Manon bijgekomen was. Als een speer zijn we naar haar toe gereden. Het was zo fijn om een reactie van haar te kunnen krijgen, gister lag ze zo stil en hoorde je haar alleen maar ademen, maar nu kon je ook echt contact krijgen. Manon kan echter nog niet praten. Dit komt door het infuus dat ze heeft om haar longen schoon te houden. Ze kan wel knikkend antwoord geven op onze vragen.
Manon heeft het hier wel moeilijk mee, je ziet aan haar dat ze dingen wilt zeggen, vandaar dat ze haar zo rustig mogelijk houden.
Serena was net hier met haar schoolfoto, toen zag ik haar lieve hoofdje weer even zoals hij was en waarschijnlijk weer wordt! Ook bracht zij een kaart en een boekje met berichtjes van haar klasgenoten! Dank jullie wel lieverds! Ik zet het morgen meteen bij haar bedje!
Als jullie iets kwijt willen of willen vragen, kunnen jullie dat naast alle andere manieren ook altijd via deze blog doen. Ik beloof dat er een reactie zal komen!
Wij kunnen op het moment niet in manon haar mobieltje, dus smsjes daarop zullen pas gelezen worden wanneer manon weer bij is!
We houden jullie op de hoogte!
Liefs Joyce
Bedankt voor jullie steun en lieve berichtjes.
Manon ligt nogsteeds op de IC, waardoor er op het moment eigenlijk bijna niemand bij haar kan.
Gisteren zijn we met ons gezinnetje bij haar geweest. Dit was wel even schrikken, door al het infuus enzo, maar het voelde wel heel goed om ons lieve meisje weer aan te kunnen raken en om bij haar te zijn.
Gisteren kregen we wel te horen dat het kon zijn dat ze haar bij zouden laten komen, dit zouden ze doen als mijn moeder aanwezig zo zijn. Vanmorgen werden wij door haar gebeld dat Manon bijgekomen was. Als een speer zijn we naar haar toe gereden. Het was zo fijn om een reactie van haar te kunnen krijgen, gister lag ze zo stil en hoorde je haar alleen maar ademen, maar nu kon je ook echt contact krijgen. Manon kan echter nog niet praten. Dit komt door het infuus dat ze heeft om haar longen schoon te houden. Ze kan wel knikkend antwoord geven op onze vragen.
Manon heeft het hier wel moeilijk mee, je ziet aan haar dat ze dingen wilt zeggen, vandaar dat ze haar zo rustig mogelijk houden.
Serena was net hier met haar schoolfoto, toen zag ik haar lieve hoofdje weer even zoals hij was en waarschijnlijk weer wordt! Ook bracht zij een kaart en een boekje met berichtjes van haar klasgenoten! Dank jullie wel lieverds! Ik zet het morgen meteen bij haar bedje!
Als jullie iets kwijt willen of willen vragen, kunnen jullie dat naast alle andere manieren ook altijd via deze blog doen. Ik beloof dat er een reactie zal komen!
Wij kunnen op het moment niet in manon haar mobieltje, dus smsjes daarop zullen pas gelezen worden wanneer manon weer bij is!
We houden jullie op de hoogte!
Liefs Joyce
09-11-2008 Wat is er gebeurd
Lieve allemaal,
Zoals velen van jullie al zullen weten heeft onze Manon afgelopen weekend een ernstig ongeluk gehad. Manon was gezellig met haar vriendinnen samen en zij is samen met haar vriendinnetje een dak op gegaan. Het hoe en waarom weten wij niet en is voor ons als gezin ook helemaal niet belangrijk meer. Manon is door het dak gezakt en heeft een val van ongeveer 7 meter gemaakt. Het enige besef dat wij hebben is dat we onwijs veel geluk hebben gehad. Manon heeft hier een aantal botbreuken aan overgehouden (haar kaak op meedere plaatsen, haar beide polsen en haar rechter dijbeen), maar god zij dank zijn al haar organen, haar rug, hoofd en nek in orde.
Wij beseffen dat Manon niet één maar heel veel beschermengeltjes op haar schoudertjes heeft gehad. Zij is van zaterdag op zondag de hele nacht geopereerd en heeft een pen in haar bovenbeen en in haar onderkaak een paar plaatjes. Haar polsen zijn gezet en we moeten heel even afwachten of dit op goed op zijn plaats blijft. Ze ligt op het moment op de IC van het Sofia kinderziekenhuis, daar wordt ze nu nog 4 dagen in slaap en aan de beademing gehouden omdat Manon anders van de kaakfracturen en zwellingen erg veel pijn heeft. Manon heeft ook een enorme berg medicatie en de artsen willen haar ook alle rust geven voor de aanzet van haar eerste herstel. Zolang zij slaapt kan ze ook niet piekeren over wat er is gebeurd en hoe verder.
Jullie lezen het herstel. Wij willen niet te veel achterom kijken en samen werken aan haar herstel.
Ik wil iedereen die inmiddels al heeft gereageerd enorm bedanken, elk mailtje, schouderklopje, telefoontje sterkt ons enorm.
Het is voor John, mijn andere kinderen en voor mij erg fijn te weten dat er zoveel mensen aan Manon en aan ons denken.
Liefs Nicolette
Zoals velen van jullie al zullen weten heeft onze Manon afgelopen weekend een ernstig ongeluk gehad. Manon was gezellig met haar vriendinnen samen en zij is samen met haar vriendinnetje een dak op gegaan. Het hoe en waarom weten wij niet en is voor ons als gezin ook helemaal niet belangrijk meer. Manon is door het dak gezakt en heeft een val van ongeveer 7 meter gemaakt. Het enige besef dat wij hebben is dat we onwijs veel geluk hebben gehad. Manon heeft hier een aantal botbreuken aan overgehouden (haar kaak op meedere plaatsen, haar beide polsen en haar rechter dijbeen), maar god zij dank zijn al haar organen, haar rug, hoofd en nek in orde.
Wij beseffen dat Manon niet één maar heel veel beschermengeltjes op haar schoudertjes heeft gehad. Zij is van zaterdag op zondag de hele nacht geopereerd en heeft een pen in haar bovenbeen en in haar onderkaak een paar plaatjes. Haar polsen zijn gezet en we moeten heel even afwachten of dit op goed op zijn plaats blijft. Ze ligt op het moment op de IC van het Sofia kinderziekenhuis, daar wordt ze nu nog 4 dagen in slaap en aan de beademing gehouden omdat Manon anders van de kaakfracturen en zwellingen erg veel pijn heeft. Manon heeft ook een enorme berg medicatie en de artsen willen haar ook alle rust geven voor de aanzet van haar eerste herstel. Zolang zij slaapt kan ze ook niet piekeren over wat er is gebeurd en hoe verder.
Jullie lezen het herstel. Wij willen niet te veel achterom kijken en samen werken aan haar herstel.
Ik wil iedereen die inmiddels al heeft gereageerd enorm bedanken, elk mailtje, schouderklopje, telefoontje sterkt ons enorm.
Het is voor John, mijn andere kinderen en voor mij erg fijn te weten dat er zoveel mensen aan Manon en aan ons denken.
Liefs Nicolette
Abonneren op:
Posts (Atom)
