Weer lekker thuis.

We zijn helemaal blij dat Manon afgelopen vrijdag hals over kop naar huis mocht. Het is heerlijk om het gezin weer compleet thuis te hebben. Manon is in de kamer op een lekker bed geïnstalleerd en inmiddels hard aan het werk om van bed af te komen. Vandaag is de fysio thuis geweest en hebben we oefeningen gekregen om stap voor stap verder te komen. Natuurlijk zijn de karaktertrekjes van je kinderen best bekend, maar dat Manon net zo weinig geduld heeft als ikzelf had ik eigenlijk weer niet verwacht.

Het liefst gaat ze haar bed uit en weer van alles doen, maar dat valt erg tegen! Haar spieren hebben 2 weken op non actief gestaan en willen nog niet echt meewerken. Hard trainen dus en vooral veel geduld, maar dat is heel gemakkelijk gezegd. Ik herken dit zelf heel goed, liever gisteren dan vandaag.

Manon gaat zich nu ze hele dagen thuis op bed ligt ook veel realiseren en beseft dat ze hier nog niet zo'n 1,2,3, mee klaar is. Een dagje ziek thuis van school is leuk maar meerdere weken is eigenlijk heel erg vervelend. Ook realiseert zij zich dat herstellen van vooral haar kaak en mond heel erg lang gaat duren. Dit zal zeker nog een zware dobber voor haar worden. Want op haar leeftijd is het aangezicht heel erg belangrijk. Iets wat wij heel goed begrijpen, iedereen kan zeggen en zegt dat het goed komt maar zij heeft het en dat valt haar erg zwaar.

Morgen moeten we een bezoek aan de kaakchirurg brengen en misschien dat hij haar een beetje positiever kan stemmen.

We wachten af en houden jullie op de hoogte.

Tot snel.