8 mei geopereerd!!!!!!

Hoi, hoi,

8 mei was het zover. We moesten ons om 7.45 uur melden in het Sofia voor de dagopname. Fijn maar ook heel erg spannend. Vandaag zouden de pennen uit Manon haar been en de plaatjes uit Manon haar kaak worden gehaald.

Na alle dingetjes die moeten voor een operatie (temperatuur opnemen, pyjama aan, enz...) kwam de chirurg nog even langs het bed om het laatste door te nemen. De verpleegkundige wist niet dat Manon aan twee dingen zou worden geholpen, dus dat leverde heel even een beetjes stress op. Gelukkig bracht dokter Meeussen rust in de tent, zij had een afspraak gemaakt met de kaakchirurg, deze zou gebeld worden wanneer het tijd was voor de operatie.

Na nog wat andere operaties van jongere kinderen was Manon als 5e rond het middaguur aan de beurt. Rond 14.00 uur was de operatie klaar en mocht ik naar de uitslaapkamer. De pennen en de plaatjes met schroefjes lagen op het voeteind. Manon was (op haar beugel na) weer staal vrij!!!!

Terug uit de narcose weer naar zaal en wachten op de chirurg, kaakchirurg en anesthesist.
Na hun bezoek moesten we nog even blijven, omdat Manon vrij laat uit de narcose kwam mochten we niet direct naar huis. Na wat gegeten en gedronken te hebben kregen we ongeveer 17.30 uur groen licht om naar huis te gaan. Heerlijk.

Alles is dus prima verlopen. Manon moet echter nog wel even rustig aan doen, ze mag even niet sporten, fietsen, enz... . Nog 3 weekjes wachten, na de controle zal ze de draad weer kunnen oppakken en verder gaan waar ze gebleven was. Die 3 weken zingen we wel uit, er is trouwens al een halve voorbij.

Ik wil direct van de gelegenheid gebruik maken iedereen weer te bedanken voor de kaartjes, briefjes, smsjes, cadeautjes, telefoontjes, enz... echt super lief!!!!!!

Bedankt en lieve groetjes Nicolette

Operatie staat gepland! 8 mei!

Hallo lieve lezers,

Het is al weer even geleden dat er echt iets nieuws te melden was. Het gaat goed met Manon, ze heeft haar gewone leventje weer aardig opgepakt. Manon haar weken zijn heel erg druk bezet.

Deze week is Manon voor school heel de week op stage geweest. Ze heeft een leuke stageplaats bij de manege waar ze is begonnen met paardrijles, een stage waar ze zelf voor heeft gezorgd en haar hart op kan halen.

Naast het vele fietsen naar school / stage is er ook nog fysio, waar ze nu nog maar een keer in de week naar toe hoeft. Verder zit Manon regelmatig op de fiets naar de paarden en traint voor het korfballen. Manon heeft zelfs vorige week weer een halve wedstrijd meegespeeld. Dit was best spannend, maar het ging weer lekker.

Vorige week heeft Manon haar beugel bij de ortho gekregen en we hopen dat haar tanden uit haar kaak komen en dan ook nog in orde zijn. Heel spannend dus nog. Haar plaatje wat ze eerder had gekregen ligt weer in de kast, want met alle plakkers en draden past deze er niet meer in haar mond.

Afgelopen week hebben we bericht gekregen van het ziekenhuis. Manon wordt 8 mei verwacht voor haar operatie. De pennen in haar bovenbeen gaan er dan uit. Als de communicatie in het ziekenhuis goed gaat en er een operateur beschikbaar is voor haar kaak, worden ook direct de plaatjes uit haar kaak verwijdert. Het zou voor Manon natuurlijk fijn zijn als dit ge combineert kan worden.
Gedaan is tenslotte gedaan.

We zijn dus nog steeds volop in beweging en bezig. Er zitten alleen grotere stappen tussen.
Maarrrrrrr, we blijven jullie op de hoogte houden.

Knuffel weer van ons allemaal, groetjes Nicolette

Manon 15 jaar!!!

Manon heeft de draad weer aardig opgepakt. Na het inkorten van de pennen in haar bovenbeen is ze met sprongen vooruit gegaan. De chirurg heeft haar toestemming gegeven om weer te gaan paardrijden en als gevolg van haar harde werken bij de fysio kreeg ze twee weken na het inkorten ook groen licht om weer te gaan trainen.

Voor haar een gewoon gevolg op de fysiotrainingen, maar voor ons een heel bijzonder moment dat veel eerder is gekomen dan wij hadden durven dromen. Ook op school gaat het prima, Manon heeft de achterstand die zij had opgelopen weer helemaal weggewerkt en niet onverdienstelijk. Wij zijn super trots.

Gisteren hebben we Manon haar 15e verjaardag met het gezin gevierd en morgen doen we dat nog met de familie en iedereen die zin heeft.

Begin april worden de eerste stappen gezet bij de ortho om haar gebit te herstellen. Als het goed is volgt er begin mei nog één operatie waar zowel de pennen uit haar been als de plaatjes uit haar kaak worden gehaald.

Wij zijn gelukkige mensen!!!
Het gaat dus super!!!!

Jippie kortere pennen.

Het heeft even geduurd, maar eindelijk zijn de pennen in Manon haar been ingekort. Afgelopen vrijdag moesten we om 7.45 uur in het ziekenhuis zijn en om 8.30 uur werd Manon naar de OK gebracht. De ingreep is voorspoedig verlopen de chirurg heeft er jammer genoeg maar een klein stukje af kunnen halen, omdat zij anders een groot litteken moest maken. Dat zou zonde zijn. Hoewel Manon het zelf niet echt zo ervaart, zien wij dat ze toch al beter is gaan lopen.

Ook aan haar mond is al het één en ander gedaan. Manon heeft inmiddels een plaatje en kan al iets vrijer lachen.

We gaan best goed vooruit. Manon mag deze week voor het eerst (de chirurg zegt dat het mag)weer proberen haar verzorgpaard uit te stappen. Best spannend maar zeker ook weer een mijlpaal.

Lieve allemaal, wij zijn blij met alle kleine stappen vooruit en genieten daar ook van.

Groetjes Nicolette

Eindelijk weer iets te melden

Het is even geleden, maar gevoelsmatig zijn we ook niet verder vooruit gegaan. Afgelopen week zijn we bij de fysio, ortho, tandarts en chirurg geweest. Manon heeft een geïrriteerde knie door de nog steeds te lange pennen. Hierdoor wordt echte vooruitgang bij de fysio belemmerd. Afgelopen week ontvingen wij gelukkig bericht dat de pennen (eindelijk) 6 februari worden ingekort.

Manon heeft zowel bij de ortho als tandarts gehapt. De tandarts is met het plaatje bezig, dit kan Manon hopelijk aankomende week gaan passen. De ortho is een planning aan het maken voor het weer naar beneden halen van een aantal tanden en rechtzetten van de overige kiezen en tanden. We moeten even afwachten voordat ze daadwerkelijk gaan beginnen.

Komende week moeten we naar de anesthesist voor de aankomende ingreep. Manon hoopt dat de pennen er helemaal uitkunnen. De chirurg heeft haar afgelopen vrijdag beloofd daar naar te kijken (van de week dus gelijk even een foto maken), voor Manon zou dit een ingreep schelen. Maar het zou erg snel zijn. We rekenen dus maar nergens op. De chirurg doet evenals alle andere zijn best en we wachten dus maar weer even af.

Groetjes Nicolette

Weer naar school

Deze week is Manon weer "lekker" naar school gegaan. Natuurlijk allemaal veel sneller dan dat we een paar weken geleden hadden durven dromen. We zijn naar de orthodontist geweest en de eerste plannen voor het gebitsherstel worden door de ortho en tandarts gemaakt. Over twee weken weten we meer.

Het herstel van haar gebit is voor Manon natuurlijk heel belangrijk, maar op het moment kijkt ze toch meer uit naar het herstel van haar been. De bot breuken die tijdens de ijspret worden opgelopen doen er geen goed aan, want Manon is nog steeds niet opgeroepen voor het inkorten van haar pennen. Manon krijgt steeds meer last, de pennen lijken steeds meer uit te steken.

Hopen maar op een snelle oproep.

Gr. Nicolette

De allerbeste wensen allemaal!!

Natuurlijk wensen wij iedereen een heel goed en gezond 2009. We hopen dat jullie een gezellige jaarwisseling achter de rug hebben. Wij zijn vol goede moed het nieuwe jaar in gestapt. Manon heeft oudejaarsdag nog fysio gehad en we kijken nu vol verlangen uit naar de oproep om de pennen in te korten. Manon krijgt daar toch steeds meer last van en het kan maar gebeurd zijn.

Aanstaande maandag is het moment voor Manon aangebroken om weer naar school te gaan. Ik schreef enkele weken geleden al dat een keer "schoolziek" best lekker is maar dat wanneer je noodgedwongen niet kan het verlangen er toch is om gewoon je ding te doen. En daar hoort naar school gaan bij. Maandag is het dus zo ver. Ondanks dat er best nog wat onderbrekingen in haar rooster zullen zijn voor onder andere de aankomende operatie en de te volgen fysiotherapie is er een begin.

Nu nog even genieten van de laatste dagen VAKANTIE.

We houden jullie vaste en zeker op de hoogte dus tot snel maar weer.

Groetjes van ons allemaal, Nicolette

Gezellige kerst

Er is niet veel nieuws te melden wat betreft Manon haar herstel. We wachten op een oproep om de pennen in te korten, we verwachten dit eigenlijk niet voor oud en nieuw.

We hebben een paar leuke dagen achter de rug. Zondag zijn we naar de musical Dirty Dancing geweest, maandag naar de IKEA (je kan lekker veel aan zo'n rolstoel hangen!!!) en een verlaat verjaardagsbezoek gebracht bij Serena. Dinsdag zijn we naar de bioscoop geweest, met krukken en een rolstoel kom je best ver. Woensdag hebben we opa en oma's een bezoekje gebracht voor de kerst en het kerstmenu samengesteld. 's Avonds eerst gezellig bezoek gehad en daarna tijdens het bakken en braden (voor de kerst) lekker languit op de bank film kijken. We nemen overal de tijd voor.

Eerste kerstdag lekker thuis geweest en tweede kerstdag is Manon alleen op stap geweest. Lekker bij haar vriendin Serena een pyamadag gehad, gezellig op de bank of op de grond voor de tv. films kijken. Er zijn denk ik niet veel films meer welke Manon de laatste tijd niet heeft gezien. Hoewel herhalen is ook niet erg.

We hopen dat jullie net zulke leuke ontspannen dagen hebben gehad dan wij.
Nu op naar het nieuwe jaar!

Groetjes en een dikke kerstknuffel van ons allemaal we houden jullie bij de tijd.

Nicolette

Vreugde en een beetje verdriet.

Hoi, hoi,

Inmiddels een paar dokters, fysio en tandartsbezoeken verder, kunnen we weer iets meer vertellen over het herstel van Manon.

In Manon haar been speelde een ader op waardoor zij erg veel last en pijn kreeg van haar been. Het weerhield haar ook om te lopen, zodat het oefenen even op een lager pitje stond. Gelukkig hebben we de ontsteking van de ader snel met medicijnen kunnen onderdrukken zodat we weer aan wandel kunnen.

Woensdag zijn we naar de kaakchirurg geweest en deze heeft de spalken (beugels) en elastieken uit Manon kaar mond gehaald. Aan de ene kant fijn natuurlijk maar ook wel eng. Langzaam aan kan Manon dus weer het één en ander eten en daar maakt ze gelukkig ook gebruik van. Natuurlijk wel eerst alleen dingen die ze lekker vindt, maar daar geven we haar geen ongelijk in.

Donderdag eerst fysio en vervolgens naar de chirurg. Wat we hoopten gebeurden ook, het gips ging van haar polsen af. Op de foto's hebben we het verschil kunnen zien van net na het ongeluk en zoals het nu is. Wonderbaarlijk, haar ene pols waren kruimels. Manon heeft er dus een taak bij, met haar polsen oefenen!!!!

Omdat Manon veel last van haar been heeft, werd daar ook nog even uitgebreid naar gekeken. De pennen in haar been steken erg uit en drukken tegen haar huid aan dit veroorzaakt pijn, irritatie en vocht in haar knie, daarom heeft de chirurg besloten om de pennen in te gaan korten, wat betekend dat Manon binnen zeer korte tijd geopereerd wordt.

Dit was natuurlijk wel een domper, hoewel we eigenlijk wel wisten dat deze beslissing niet uit kon blijven.

Vrijdag hebben we een bezoek aan de tandarts gebracht en deze heeft wat kleine beschadigingentjes aangestipt zodat Manon daar geen pijn aan gaat krijgen. Verder moeten we nu eerst een bezoek aan de orthodontist brengen zodat deze samen met de tandarts een behandelplan kan maken. Het wachten duurt erg lang voor Manon dit is natuurlijk ook logisch, ze zou graag haar gewone leventje weer op willen pakken. Maar inmiddels al zes weken verder moeten we nog steeds heel veel geduld hebben. Zoveel dat we er ongeduldig van worden.

De leuke fijne dingen!!!!

Manon geniet van het badderen, douchen en van de dingen die ze inmiddels kan eten en we gaan gewoon door. Lekker samen kerst en oud en nieuw vieren.

Voor iedereen die dit leest hele fijn feestdagen en bedankt voor al jullie support de afgelopen tijd. We houden jullie op de hoogte.

Groetjes de Marrevee's

De tijd gaat snel!!

Hallo allemaal,

Vijf weken verder de tijd gaat snel, weer even een berichtje over de voortgang. Manon is nog steeds stevig aan het oefenen en de ene dag gaat het makkelijker dan de andere. Natuurlijk willen we allemaal dat het sneller gaat, maar het tempo waarin haar eerste herstel ging was zo hoog, dat het niet reëel is om te denken dat het zo snel blijft gaan.

Manon heeft deze week geprobeerd heel veel te lopen, zelfs buiten. Zij heeft samen met Dave en Joyce lopend boodschappen gedaan en dit ging heel goed. Heen naar de supermarkt helemaal gelopen en terug in de rolstoel. Ze heeft zelfs met de fysio een paar passen zonder kruk gelopen.

Op het moment staan we even stil, eigenlijk gaan we iets achteruit. Manon had in het ziekenhuis hele opgezette (ontstoken) aderen van het infuus. Op het moment spelen deze aderen in haar been weer op, ze heeft een heel pijnlijk been. Morgen dus maar even een bezoekje aan de dokter om te vragen. Het valt natuurlijk even tegen als je op de goede weg bent en ineens heb je weer een heel zeer been. We zullen zien morgen.

Woensdag gaan we naar de kaakchirurg en hopen we dat Manon haar kaak voldoende geheeld is, we zijn dan bijna zes weken verder. Donderdag naar de chirurg in de hoop dat het gips van haar polsen mag.
Een leuk vooruitzicht voor de kerst.

We houden jullie op de hoogte want na onze bezoeken aan het ziekenhuis brengen we jullie zeker weer op de hoogte.

Groetjes Nicolette

Voorzichtige eerste stappen.

Hallo allemaal,

Het wordt er niet makkelijker op om stukjes voor het blog te schrijven. Niet dat er niets gebeurt, maar we hebben het erg druk met fysio, oefenen, bezoeken brengen aan chirurgen enz.... Ook neemt de verzorging best wel wat tijd in beslag, want even onder de douche stappen is er eigenlijk niet bij, daar zijn we even mee bezig.

Verder waren deze week beiden oma's jarig welke we een kort bezoekje hebben gebracht.

Wat Manon haar herstel betreft:
Deze week is Manon weer bij de kaakchirurg langs geweest en er is een nieuwe foto gemaakt, hierop is te zien dat er botvorming is en dat haar kaak aan het helen is. Op het moment kan er verder eigenlijk nog niets gebeuren, de kaak moet eerst helemaal in orde zijn voordat er iets aan de stand en aan haar tanden kan worden gedaan.

De week voor de kerst wordt spannend. We moeten dan terug naar de kaakchirurg en deze heeft de hoop uitgesproken dat de beugel waarmee de kaak nu op zijn plaats wordt gehouden eruit kan. We zijn dan inmiddels zes weken verder en dit betekent dat we stilletjes ook hopen dat die week het gips van Manon haar armen af mag.

Wat Manon haar been betreft, daarmee gaat ze letterlijk en figuurlijk lekker vooruit. Ze traint hard en doet de oefeningen van de fysio trouw. De eerste mijlpaal is deze week bereikt want Manon kan zich zonder hulp van ons, met een elleboogkruk voortbewegen. Heerlijk voor haar dat ze nu minder afhankelijk is en gewoon even door de kamer kan zonder dat te hoeven vragen. Volgende stap is natuurlijk zonder kruk maar dat zal als haar herstel zich zo voortzet ook niet lang duren.

Zoals jullie lezen zijn we op de goede weg.

Groetjes Nicolette en de rest......

Manon gaat vooruit!!!

Hallo allemaal,

Sorry dat we even niets op het blog geplaatst hebben, maar mijn Internet verbinding was even niet optimaal. Gisteren heb ik drie pogingen gedaan en telkens was het hele verhaal verdwenen??? Het was gisteren een week geleden dat we Manon onverwachts mee naar huis mochten nemen en in die week is ze in onze ogen super vooruit gegaan.

Woensdag hebben we een bezoek aan de kaakchirurg gebracht en hij heeft Manon en ons goed uit kunnen leggen en laten zien, hoe alles er nu voorstaat en wat er in de toekomst allemaal moet gebeuren. Hier gaat natuurlijk veel tijd overheen, maar Manon weet wat ongeveer wat haar allemaal te wachten staat. Voorlopig brengen we de kaakchirurg wekelijks een bezoek en als haar kaak heel gaat hij verder kijken.

Gisteren hebben we een bezoek gebracht aan de chirurg, deze heeft foto's gemaakt van Manon haar polsen en haar been en knie goed onderzocht. De foto's van haar polsen zagen er netjes uit en het gips mocht blijven zitten. Wachten dus tot het helemaal vast zit.

Haar been ziet er netjes uit en Manon mag haar been gaan belasten. De chirurg heeft ook haar knie bekeken omdat daar voor de operatie erg veel vocht inzat. Haar knie is nog steeds iets gezwollen, maar alles is in orde. De chirurg wil Manon graag over drie weken wanneer we terug moeten komen, lopend binnen zien komen. Hiervoor moet wel heel erg hard gewerkt worden maar.... de kans zit erin dat dit gaat lukken. We gaan dus hard aan de slag. Manon wil zelf ook erg graag en waar een wil is is een weg, al is deze soms erg lang en zijn er veel obstakels. We proberen nu langzaam wat stappen te zetten telkens een stapje erbij.

Jullie lezen het, onze kanjer doet haar best en we zijn super trots op haar. Allemaal super bedankt voor jullie support. Dit doet haar en ons erg goed.

Groetjes en tot snel Nicolette en de rest......

Weer lekker thuis.

We zijn helemaal blij dat Manon afgelopen vrijdag hals over kop naar huis mocht. Het is heerlijk om het gezin weer compleet thuis te hebben. Manon is in de kamer op een lekker bed geïnstalleerd en inmiddels hard aan het werk om van bed af te komen. Vandaag is de fysio thuis geweest en hebben we oefeningen gekregen om stap voor stap verder te komen. Natuurlijk zijn de karaktertrekjes van je kinderen best bekend, maar dat Manon net zo weinig geduld heeft als ikzelf had ik eigenlijk weer niet verwacht.

Het liefst gaat ze haar bed uit en weer van alles doen, maar dat valt erg tegen! Haar spieren hebben 2 weken op non actief gestaan en willen nog niet echt meewerken. Hard trainen dus en vooral veel geduld, maar dat is heel gemakkelijk gezegd. Ik herken dit zelf heel goed, liever gisteren dan vandaag.

Manon gaat zich nu ze hele dagen thuis op bed ligt ook veel realiseren en beseft dat ze hier nog niet zo'n 1,2,3, mee klaar is. Een dagje ziek thuis van school is leuk maar meerdere weken is eigenlijk heel erg vervelend. Ook realiseert zij zich dat herstellen van vooral haar kaak en mond heel erg lang gaat duren. Dit zal zeker nog een zware dobber voor haar worden. Want op haar leeftijd is het aangezicht heel erg belangrijk. Iets wat wij heel goed begrijpen, iedereen kan zeggen en zegt dat het goed komt maar zij heeft het en dat valt haar erg zwaar.

Morgen moeten we een bezoek aan de kaakchirurg brengen en misschien dat hij haar een beetje positiever kan stemmen.

We wachten af en houden jullie op de hoogte.

Tot snel.

Een heel groot feest

De meeste dromen zijn bedrog maar voor Manon is afgelopen vrijdag een droom uitgekomen.

Zoals ik eerder al schreef vroeg Manon aan iedereen die haar kamer binnenkwam wanneer ze naar huis mocht. Vrijdagochtend kwam het verlossende bericht. De chirurg was aan haar bed en vroeg hoe alles ging. Manon vertelde dat zij zich goed voelde en dat ze heel graag naar huis wilde. De chirurg stelde een aantal voorwaarden waaraan voldaan moest worden. Zoals fysio, omgipsen van beide polsen naar onderarmgips, verwijderen van de maagsonde, controle van de kaakchirurg, regelen van een verpleegkundige voor de prikken thuis, en alle nodige voorzieningen van de thuiszorg.

Een aantal voorzieningen heeft de verpleegkundige op de afdeling voor ons geregeld en John had thuis met de kids binnen no time alles geregeld. Zelfs de verpleegkundige voor de prikken (onze lieve buurvrouw). Dus toen alles in orde was kreeg Manon officieel haar ontslag uit het ziekenhuis.

Het was voor ons even niet te bevatten in zo'n korte tijd, dinsdag nog aan de beademing vol spanning naast haar bed. Woensdag naar High care, Medium care en langzaam aan werd de medicatie veel minder de sondes gingen er uit en de medicatie werd zelfs teruggevoerd tot medicatie welke we Manon thuis kunnen geven.

Het herstel thuis zal voor Manon prettiger zijn we hebben nog even te gaan en zullen diepe dalen en hoge bergen tegen komen, maar daar helpen we elkaar door, zeker met alle steun van heel veel mensen om ons heen.

Wij begrijpen dat er veel mensen Manon op willen komen zoeken en natuurlijk staat de deur open. We moeten alleen wel rekening houden met de rust welke Manon en soms ook wij nodig hebben, dus geef even een belletje. Het kan anders ook zomaar zijn dat je voor een gesloten deur staat want, het is natuurlijk fijn dat Manon zo snel thuis is maar dat betekent wel een paar keer in de week terug naar het Sofia en een aantal maal in de week fysio.

Ik ben superblij dat ik dit goede bericht al zo snel op deze blog kan schrijven, want dit had ik begin van de week met de beste wil van de wereld niet voor mogelijk gehouden.

Super bedankt voor de fijne, lieve, leuke ontroerende,....... berichten. Ik hoop dat ik het stokje snel aan Manon door kan geven zodat zij zelf over haar herstel kan schrijven.

Dikke knuffel aan iedereen,

Groetjes John, Joyce, Mike, Dave, Nicolette en natuurlijk Manon

Klein feestje

In spannende en voor ons hele verveldende dagen zijn jullie deelgenoot geweest van ons verdriet en onze spanning, daarom willen wij jullie nu ook onze plezierige momenten met jullie delen. Manon werd zoals jullie hebben kunnen lezen 's nachts overgeplaatst omdat er een plekje nodig was op IC.
Manon ging toen naar de High care. Ze voelde zich goed en omdat er een lange periode van slapen voor haar is geweest, hebben ook haar breuken goed kunnen helen. Omdat het op de High Care niet fijn voor haar was (veel en constant huilende baby's) is Manon 's middags overgeplaatst naar de Medium care.

Haar medicijnen zijn gisteren en vandaag langzaam afgebouwd en het is niet te geloven maar we hebben in een ongelofelijk snelle tijd weer een bijna slang en snoer vrije dochter en zus. Manon kan weer praten, en daar maakt ze ook dankbaar gebruik van. We hebben alle kaarten en lieve berichtjes met haar gelezen en ze was enorm verrast en vaak ook heel emotioneel door alle lieve reacties.

Het is nu nog even afwachten maar Manon laat er geen gras over groeien. Tegen een ieder die haar kamer binnenkomt zegt ze dat ze naar huis wil. Vandaag is de chirurg langs geweest en er zijn weer foto's van haar polsen gemaakt omdat deze breuken niet netjes waren en het bij de vorige foto's nog niet goed was, moest daar eerst nog even naar worden gekeken. De chirurg heeft haar verteld dat haar been helemaal in orde komt en dat was een hele geruststelling.
Haar kaak en mond zal een lange tijd in beslag nemen maar daar komen we best overheen.

Omdat Manon de eerste zes weken niet kan eten en afhankelijk is van vloeibaar voedsel moet er een plan worden gemaakt voor haar voeding en hulp voor thuis. Als dit allemaal geregeld is mag Manon op heel korte termijn....... naar huis om verder te herstellen. Dat zou super zijn want ze wil eigenlijk iedereen die haar een warm hart toedraagt op visite hebben en dat gaat thuis veel en veel makkelijker. Jullie lezen het, als Manon thuis is staat de deur open. Dat is toch allemaal een stuk makkelijker dan in het ziekenhuis waar we aan aantallen en tijden zijn gebonden.

Jullie willen niet weten hoe blij ik ben dit stukje te schrijven, want ondanks dat ik op het moment Manon's doelwit ben voor pesterijen ben ik een overgelukkige moeder.

Hele lieve groetjes en een dikke knuffel van ons allemaal.

Nicolette.

TUBE IS ER UIT!!!!

Hallo allemaal!

Doordat ik gister na mijn bezoek aan manon ben gaan sporten, heb ik geen tijd gehad om

jullie up to date te houden! Sorry.. Want er stond hierdoor spannend nieuws in de wacht!

De tube is eruit!!

Manon kan nu weer zachtjes praten en geeft aan dat ze het fijn vind dat wij bij haar zijn!

Omdat manon nog helemaal stoned is van de medicijnen was ze gister erg opgewekt!

Ze lag bijvoorbeeld heel de tijd met haar tenen te wiebelen omdat ze wou weten hoe het met

haar been ging!

Wel beseffen wij ons dat dit vandaag al weer anders kan zijn! Als ze minder medicijnen

heeft komt er meer besef van wat er is gebeurd, en ook meer pijn! 

Vandaar dat ons gezinnetje rustig blijft bij het feit dat manon bij is. 

Want laten we eerlijk zijn, ons meisje gaat vooruit, maar er is nog een lange weg te gaan!

Manon is vanochtend wel overgeplaatst naar de MC, (meduim care) waardoor er in principe iets meer mensen bij haar mogen kijken! Dit wil manon alleen nog eventjes niet! Zoals ze

gister zei, even alleen familie. Als manon andere mensen erbij wil hebben, geeft ze dit zelf aan!

Nou, ik ga snel naar haar toe!

Liefs Joyce

18 november 2008 Vol spanning afwachten

Gisteren heb ik niet kunnen schrijven. We zijn heel de dag bij Manon geweest en omdat het weer een dag vol ditjes en datjes was, waren we laat thuis. Het zijn allemaal kleine complicaties die erbij horen maar als je ernaast zit en je kijkt mee vind je het af en toe genoeg.

Gisteren hebben we te horen gekregen dat Manon vandaag rond 13.00 uur naar de O.K. gaat. Ik had vorige week begrepen dat de beademing er dan definitief af zou gaan. Gisteren vertelden de doktoren dat ze gaan kijken en dat er een mogelijkheid is dat Manon nog met een tube voor beademing terug komt. De kaakchirurg kijkt vandaag ook direct mee en er is zelf een kans maar dat is niet zeker dat ook de chirurg even naar Manon kijkt op de O.K.

Spannend dus allemaal, en hopen dat ze zonder tube van de O.K. komt. Omdat de kans groot is dat ik vannacht bij Manon blijf ben ik niet in de gelegenheid om deze blog te up daten. Ik zal Joyce vragen vanavond het nieuws erop te zetten.

Langs deze weg weer heel erg bedankt voor de belangstelling en het duimen voor onze kleine meid.

Dikke kus Nicolette

15 - 11 - 2008 Weer een dag.

We zijn vandaag heel de dag bij Manon geweest, Manon ligt als we komen te slapen. Gelukkig is het de nachtploeg gelukt om haar sondes terug te plaatsen. Ze ziet er rustig uit, en wat mij betreft mag dit de hele dag duren. Rond 12.00 uur krijgt Manon het benauwd. Ze moet hoesten en je hoort dat er slijm vast zit. De apparatuur geeft aan dat er zuurstof tekort is en Manon haar ademhaling is heel erg onregelmatig. Er wordt meteen gehandeld. Haar verzorgsters halen veel slijm bij haar weg, maar omdat ze niet alles wegkrijgen en het onrustig blijft klinken, wordt er een longfoto gemaakt.

Haar longen zien er gelukkig goed uit, er wordt met wat trucjes nog veel slijm weggehaald en een nieuwe kuur gestart. Dit zijn wel bekende verschijnselen die voorkomen wanneer iemand lang aan de beademing ligt. Als alles weer een beetje rustig is reageert Manon regelmatig als we haar aanspreken, ze doet met grote regelmaat haar ogen open. Ze geeft wel aan niet te weten waar zij is. We vertellen het haar nogmaals maar ik weet niet in hoeverre dit bij haar overkomt.

De dag gaat langzaam voorbij en als we naar huis gaan, hebben we buiten de benauwde momenten rond het middaguur een aardige dag. Morgen komt als het goed is de chirurg haar botbreuken controleren. We hopen op goede berichten morgen en kijken uit naar dinsdag.

We houden jullie op de hoogte,

lieve groetjes Nicolette

15 - 11 - 2008 Laatste up date

Hallo,

gisteravond zijn we terug geweest om nog even lekker bij Manon te zijn voordat de nacht zou beginnen. Manon was erg onrustig toen we kwamen en gaf aan overal waar ze pijn kon hebben, pijn te hebben. We waren blij dat we er nog even waren, zodat we haar rustig konden maken. Manon heeft er wat medicijnen bijgekregen en we hebben geprobeerd Manon van haar buikpijn af te helpen. Uiteindelijk zijn we rond kwart over elf naar huis gegaan.

Vandaag een rustige dag, Manon heeft de hele ochtend liggen slapen, heerlijk. Lekker een beetje met haar tutten, haar vingers en nagels verzorgd enz... Aan het eind van de ochtend kwam Manon haar verpleegster erachter dat haar sonde waardoor zij haar voeding krijgt, niet meer op zijn plaats zat. Zowel haar darm als maagsonde zijn er toen uitgehaald om deze opnieuw te plaatsen. Nu schijnt het plaatsen van een darmsonde niet zo eenvoudig te zijn dus inmiddels zijn er 5 pogingen mislukt. Wanneer de nachtploeg straks de verzorging weer overneemt gaan ze het nogmaals proberen. Tot die tijd krijgt Manon even alleen vocht toegedient. Verder heeft ze een hele rustige middag en avond gehad. Echt fijn voor haar. Nu de sondes nog terug op zijn plaats en hopen op een rustige nacht.

We willen jullie nogmaals bedanken voor alle lieve belangstelling, kaarten, mails, berichtjes enz... echt super lief.

Veel liefs van ons allemaal.

14 November

Hallo allemaal,

vanochtend schreef ik dat we hoopten dat de beademing eraf zou mogen, we realiseerden ons ook dat we niet te veel verwachtingen moesten hebben. Vandaag was ik er bij toen de KNO arts kwam en Manon onderzocht. Hij constateerde dat Manon haar mond en keel nog te veel opgezwollen. Dit betekent dat de beademing er nog niet af kan. Omdat de artsen de beademing op de O.K. willen verwijderen en omdat daar ook de kaakchirurg bij aanwezig moet zijn, is er besloten tot dinsdag te wachten.

Manon wordt tot die tijd slapend gehouden. Wanneer ze te wakker of te beweeglijk wordt gaat ze weer onder narcose.

We zijn nu even tussendoor thuis om met elkaar te eten, we gaan vanavond weer even terug om even lekker bij haar te zijn voordat de nacht.

Ik schreef het een paar dagen geleden al, we moeten afwachten, geduld.