We zijn vandaag heel de dag bij Manon geweest, Manon ligt als we komen te slapen. Gelukkig is het de nachtploeg gelukt om haar sondes terug te plaatsen. Ze ziet er rustig uit, en wat mij betreft mag dit de hele dag duren. Rond 12.00 uur krijgt Manon het benauwd. Ze moet hoesten en je hoort dat er slijm vast zit. De apparatuur geeft aan dat er zuurstof tekort is en Manon haar ademhaling is heel erg onregelmatig. Er wordt meteen gehandeld. Haar verzorgsters halen veel slijm bij haar weg, maar omdat ze niet alles wegkrijgen en het onrustig blijft klinken, wordt er een longfoto gemaakt.
Haar longen zien er gelukkig goed uit, er wordt met wat trucjes nog veel slijm weggehaald en een nieuwe kuur gestart. Dit zijn wel bekende verschijnselen die voorkomen wanneer iemand lang aan de beademing ligt. Als alles weer een beetje rustig is reageert Manon regelmatig als we haar aanspreken, ze doet met grote regelmaat haar ogen open. Ze geeft wel aan niet te weten waar zij is. We vertellen het haar nogmaals maar ik weet niet in hoeverre dit bij haar overkomt.
De dag gaat langzaam voorbij en als we naar huis gaan, hebben we buiten de benauwde momenten rond het middaguur een aardige dag. Morgen komt als het goed is de chirurg haar botbreuken controleren. We hopen op goede berichten morgen en kijken uit naar dinsdag.
We houden jullie op de hoogte,
lieve groetjes Nicolette
zondag 16 november 2008
zaterdag 15 november 2008
15 - 11 - 2008 Laatste up date
Hallo,
gisteravond zijn we terug geweest om nog even lekker bij Manon te zijn voordat de nacht zou beginnen. Manon was erg onrustig toen we kwamen en gaf aan overal waar ze pijn kon hebben, pijn te hebben. We waren blij dat we er nog even waren, zodat we haar rustig konden maken. Manon heeft er wat medicijnen bijgekregen en we hebben geprobeerd Manon van haar buikpijn af te helpen. Uiteindelijk zijn we rond kwart over elf naar huis gegaan.
Vandaag een rustige dag, Manon heeft de hele ochtend liggen slapen, heerlijk. Lekker een beetje met haar tutten, haar vingers en nagels verzorgd enz... Aan het eind van de ochtend kwam Manon haar verpleegster erachter dat haar sonde waardoor zij haar voeding krijgt, niet meer op zijn plaats zat. Zowel haar darm als maagsonde zijn er toen uitgehaald om deze opnieuw te plaatsen. Nu schijnt het plaatsen van een darmsonde niet zo eenvoudig te zijn dus inmiddels zijn er 5 pogingen mislukt. Wanneer de nachtploeg straks de verzorging weer overneemt gaan ze het nogmaals proberen. Tot die tijd krijgt Manon even alleen vocht toegedient. Verder heeft ze een hele rustige middag en avond gehad. Echt fijn voor haar. Nu de sondes nog terug op zijn plaats en hopen op een rustige nacht.
We willen jullie nogmaals bedanken voor alle lieve belangstelling, kaarten, mails, berichtjes enz... echt super lief.
Veel liefs van ons allemaal.
gisteravond zijn we terug geweest om nog even lekker bij Manon te zijn voordat de nacht zou beginnen. Manon was erg onrustig toen we kwamen en gaf aan overal waar ze pijn kon hebben, pijn te hebben. We waren blij dat we er nog even waren, zodat we haar rustig konden maken. Manon heeft er wat medicijnen bijgekregen en we hebben geprobeerd Manon van haar buikpijn af te helpen. Uiteindelijk zijn we rond kwart over elf naar huis gegaan.
Vandaag een rustige dag, Manon heeft de hele ochtend liggen slapen, heerlijk. Lekker een beetje met haar tutten, haar vingers en nagels verzorgd enz... Aan het eind van de ochtend kwam Manon haar verpleegster erachter dat haar sonde waardoor zij haar voeding krijgt, niet meer op zijn plaats zat. Zowel haar darm als maagsonde zijn er toen uitgehaald om deze opnieuw te plaatsen. Nu schijnt het plaatsen van een darmsonde niet zo eenvoudig te zijn dus inmiddels zijn er 5 pogingen mislukt. Wanneer de nachtploeg straks de verzorging weer overneemt gaan ze het nogmaals proberen. Tot die tijd krijgt Manon even alleen vocht toegedient. Verder heeft ze een hele rustige middag en avond gehad. Echt fijn voor haar. Nu de sondes nog terug op zijn plaats en hopen op een rustige nacht.
We willen jullie nogmaals bedanken voor alle lieve belangstelling, kaarten, mails, berichtjes enz... echt super lief.
Veel liefs van ons allemaal.
vrijdag 14 november 2008
14 November
Hallo allemaal,
vanochtend schreef ik dat we hoopten dat de beademing eraf zou mogen, we realiseerden ons ook dat we niet te veel verwachtingen moesten hebben. Vandaag was ik er bij toen de KNO arts kwam en Manon onderzocht. Hij constateerde dat Manon haar mond en keel nog te veel opgezwollen. Dit betekent dat de beademing er nog niet af kan. Omdat de artsen de beademing op de O.K. willen verwijderen en omdat daar ook de kaakchirurg bij aanwezig moet zijn, is er besloten tot dinsdag te wachten.
Manon wordt tot die tijd slapend gehouden. Wanneer ze te wakker of te beweeglijk wordt gaat ze weer onder narcose.
We zijn nu even tussendoor thuis om met elkaar te eten, we gaan vanavond weer even terug om even lekker bij haar te zijn voordat de nacht.
Ik schreef het een paar dagen geleden al, we moeten afwachten, geduld.
vanochtend schreef ik dat we hoopten dat de beademing eraf zou mogen, we realiseerden ons ook dat we niet te veel verwachtingen moesten hebben. Vandaag was ik er bij toen de KNO arts kwam en Manon onderzocht. Hij constateerde dat Manon haar mond en keel nog te veel opgezwollen. Dit betekent dat de beademing er nog niet af kan. Omdat de artsen de beademing op de O.K. willen verwijderen en omdat daar ook de kaakchirurg bij aanwezig moet zijn, is er besloten tot dinsdag te wachten.
Manon wordt tot die tijd slapend gehouden. Wanneer ze te wakker of te beweeglijk wordt gaat ze weer onder narcose.
We zijn nu even tussendoor thuis om met elkaar te eten, we gaan vanavond weer even terug om even lekker bij haar te zijn voordat de nacht.
Ik schreef het een paar dagen geleden al, we moeten afwachten, geduld.
14 - 11 - 2008
Hallo lieve allemaal,
Gisteren (donderdag) hebben we 's avonds even niets kunnen schrijven. We hadden om het zo maar te noemen, een off day. Manon wordt steeds onrustiger en is met de slaapmedicijnen niet meer goed in slaap te houden. Daarom is zij nu weer onder narcose gebracht. Het is moeilijk als wij onze "kleine" meid zo zien worstelen. Vandaar even dit korte bericht. We gaan nu weer vol goede moed naar Manon. We hopen dat ze van de beademing af mag, we zijn alleen wel voorzichtig geworden, het valt zo tegen als dit niet zo is.
We hopen tot vanavond en dan met een positief bericht.
Groetjes Nicolette en de rest.....
Gisteren (donderdag) hebben we 's avonds even niets kunnen schrijven. We hadden om het zo maar te noemen, een off day. Manon wordt steeds onrustiger en is met de slaapmedicijnen niet meer goed in slaap te houden. Daarom is zij nu weer onder narcose gebracht. Het is moeilijk als wij onze "kleine" meid zo zien worstelen. Vandaar even dit korte bericht. We gaan nu weer vol goede moed naar Manon. We hopen dat ze van de beademing af mag, we zijn alleen wel voorzichtig geworden, het valt zo tegen als dit niet zo is.
We hopen tot vanavond en dan met een positief bericht.
Groetjes Nicolette en de rest.....
woensdag 12 november 2008
12 - 11 - 2008 Geduld.
Hoi, hoi,
We hadden de hoop dat Manon vandaag van de beademing af zou mogen, maar omdat de zwellingen in haar keel te groot waren hebben de artsen besloten haar nog twee dagen aan de beademing te houden. Omdat Manon te actief is wanneer ze uit haar slaap komt wordt ze ook nog twee dagen in slaap gehouden. Ze beweegt anders te veel en dit is niet goed voor alle slangen in haar keel. Dit zou dus gevaarlijk voor haar zijn. We moeten dus nog even geduld hebben.
Ook heeft de chirurg Manon een bezoekje gebracht en haar been en polsbreuken bekeken. Haar been is stabiel (door de pen) en haar polsen zijn ook op de goede weg. Ze zitten nog niet helemaal tegen elkaar maar hierbij moeten we ook nog even geduld hebben. Manon heeft vanmiddag ook nog wat bloed gekregen omdat haar HB aan de lage, haar hartslag aan de hoge en haar bloeddruk aan de lage kant was. We wachten af, vrijdag wordt er weer naar haar keel gekeken.
We willen jullie wel allemaal bedanken voor alle reacties. Dit is echt heel erg fijn. Wanneer Manon uit haar slaap is en in staat is om te lezen of voorgelezen te worden, kunnen we even voort met alle kaarten en brieven. Haar plekje in het bed wordt ook steeds een beetje kleiner door alle lieve knuffels. Op het moment genieten vooral wij van alle reacties, het is best lang wachten aan haar bed. Maar we hebben geduld.
Lieve groetjes van ons allemaal.
We hadden de hoop dat Manon vandaag van de beademing af zou mogen, maar omdat de zwellingen in haar keel te groot waren hebben de artsen besloten haar nog twee dagen aan de beademing te houden. Omdat Manon te actief is wanneer ze uit haar slaap komt wordt ze ook nog twee dagen in slaap gehouden. Ze beweegt anders te veel en dit is niet goed voor alle slangen in haar keel. Dit zou dus gevaarlijk voor haar zijn. We moeten dus nog even geduld hebben.
Ook heeft de chirurg Manon een bezoekje gebracht en haar been en polsbreuken bekeken. Haar been is stabiel (door de pen) en haar polsen zijn ook op de goede weg. Ze zitten nog niet helemaal tegen elkaar maar hierbij moeten we ook nog even geduld hebben. Manon heeft vanmiddag ook nog wat bloed gekregen omdat haar HB aan de lage, haar hartslag aan de hoge en haar bloeddruk aan de lage kant was. We wachten af, vrijdag wordt er weer naar haar keel gekeken.
We willen jullie wel allemaal bedanken voor alle reacties. Dit is echt heel erg fijn. Wanneer Manon uit haar slaap is en in staat is om te lezen of voorgelezen te worden, kunnen we even voort met alle kaarten en brieven. Haar plekje in het bed wordt ook steeds een beetje kleiner door alle lieve knuffels. Op het moment genieten vooral wij van alle reacties, het is best lang wachten aan haar bed. Maar we hebben geduld.
Lieve groetjes van ons allemaal.
dinsdag 11 november 2008
Hallo Allemaal!
Gister was het weer aardig spannend hoe Manon zou zijn.
Haar medicijnen zouden flink af nemen waardoor manon niet meer
zo 'stoned' was. Hierdoor kon ze natuurlijk een stuk verdrietiger zijn enzo.
Dit was ze soms ook wel, er kwamen emotionele gedachtes naar boven en
bij het zien van alle kaarten pikte ze soms een traantje weg!
Op een gegeven moment hebben we samen besloten om alle afzenders te
zeggen en om de verhaaltjes later te doen.
Ik kwam binnen rond half 12 omdat ik daarvoor dingetjes moest regelen.
Ik had haar alleen gezegd dat ik er vroeg zou zijn! Stom, Stom, Stom.. maar het
was toch wel fijn om daar meteen van mijn zus zelf een opmerking te horen!
Waar bleef je nou? Klonk er meteen.. Waarop ze zei dat ze al vanaf 7uur op me had zitten
wachten.
Manon lag op dat moment op een zaal van de High Care (1 stapje lager dan de IC),
maar vertelde trots dat ze later op de dag naar de Medium Care mocht, daar kreeg
ze een eigen kamer een tv, een heeeeel belangrijk iets natuurlijk!!
Eigenlijk kwamen er gister constant kleine positieve dingetjes voorbij. Zo is manon
helemaal van de morfine en andere medicijnen af. Ze krijgt alleen soms even antibiotica
en heeft nog een slangetje voor haar voeding. Manon vond het na ieder bezoek van de
dokter wel gepast om te vragen of ze dan naar huis mocht. Hij kon er wel om lachen maar
moest haar vertellen geduld te hebben. Moeilijk, maar dat snapte ze wel!
Vandaag komt als het goed is de fysio en staat er voor manon iets heel spannends te wachten.
Toen manon was gevallen heeft zij namelijk gemerkt dat haar been brak en opzij schoot onder
haar lichaam vandaan, dit lijkt iedereen natuurlijk een eng gevoel, en voor manon was dat ook zo. Ze zei tegen de dokter dat ze niet meer op haar been kon staan en geloofde niet echt dat
het allemaal weer goed gemaakt was, totdat hij met een foto van haar been kwam.
Hij zei manon dat ze moest oefenen met het optillen van haar been, want misschien kon ze er dan vandaag even op staan..(als de fysio er was)
Manon beseft wel goed wat er allemaal met haar aan de hand is. Dit doet haar het meeste
verdriet, gelukkig durft ze haar verdriet wel met ons te delen!
Liefs Joyce
Gister was het weer aardig spannend hoe Manon zou zijn.
Haar medicijnen zouden flink af nemen waardoor manon niet meer
zo 'stoned' was. Hierdoor kon ze natuurlijk een stuk verdrietiger zijn enzo.
Dit was ze soms ook wel, er kwamen emotionele gedachtes naar boven en
bij het zien van alle kaarten pikte ze soms een traantje weg!
Op een gegeven moment hebben we samen besloten om alle afzenders te
zeggen en om de verhaaltjes later te doen.
Ik kwam binnen rond half 12 omdat ik daarvoor dingetjes moest regelen.
Ik had haar alleen gezegd dat ik er vroeg zou zijn! Stom, Stom, Stom.. maar het
was toch wel fijn om daar meteen van mijn zus zelf een opmerking te horen!
Waar bleef je nou? Klonk er meteen.. Waarop ze zei dat ze al vanaf 7uur op me had zitten
wachten.
Manon lag op dat moment op een zaal van de High Care (1 stapje lager dan de IC),
maar vertelde trots dat ze later op de dag naar de Medium Care mocht, daar kreeg
ze een eigen kamer een tv, een heeeeel belangrijk iets natuurlijk!!
Eigenlijk kwamen er gister constant kleine positieve dingetjes voorbij. Zo is manon
helemaal van de morfine en andere medicijnen af. Ze krijgt alleen soms even antibiotica
en heeft nog een slangetje voor haar voeding. Manon vond het na ieder bezoek van de
dokter wel gepast om te vragen of ze dan naar huis mocht. Hij kon er wel om lachen maar
moest haar vertellen geduld te hebben. Moeilijk, maar dat snapte ze wel!
Vandaag komt als het goed is de fysio en staat er voor manon iets heel spannends te wachten.
Toen manon was gevallen heeft zij namelijk gemerkt dat haar been brak en opzij schoot onder
haar lichaam vandaan, dit lijkt iedereen natuurlijk een eng gevoel, en voor manon was dat ook zo. Ze zei tegen de dokter dat ze niet meer op haar been kon staan en geloofde niet echt dat
het allemaal weer goed gemaakt was, totdat hij met een foto van haar been kwam.
Hij zei manon dat ze moest oefenen met het optillen van haar been, want misschien kon ze er dan vandaag even op staan..(als de fysio er was)
Manon beseft wel goed wat er allemaal met haar aan de hand is. Dit doet haar het meeste
verdriet, gelukkig durft ze haar verdriet wel met ons te delen!
Liefs Joyce
11 - 11 - 2008 Weer een dag verder.
Lieve lezers,
Weer een dag verder. Voor ik naar Manon ben gegaan, ben ik even langs geweest in de klas van Manon. We haden veel lieve reacties gekregen en daar wilde ik (we) de meiden en docenten graag even persoonlijk voor bedanken. Ik heb ook nog een paar lieve collega's gesproken en ben snel naar Manon gegaan.
Gisteren hebben we veel contact gehad met Manon. Zoals ik al schreef was het dubbel. Het is fijn als je een reactie terug krijgt, maar tegelijk niet te verkroppen als je merkt dat Manon pijn heeft. Vandaag is er voor gekozen om Manon weer meer te laten slapen. Reactie terug is er dus wel maar veel passiever. Toen ik vanochtend kwam waren ze al een tijdje met Manon bezig geweest, wassen, bed verschonen (door omstandigheden 2 x), algehele controle door de verpleegkundige en door de zaalarts, en tenslotte behandelingen welke de arts voorschrijft.
Manon was daar duidelijk door vermoeid, ik weet dat ze wist dat ik er met Joyce en Dave was, maar verder heeft ze geslapen. Manon laat merken als ze een beetje wil verleggen, wat natuurlijk niet makkelijk gaat omdat haar beide armen tot en met haar bovenarmen in het gips zitten. Het verplegend personeel is echt super. Ze blijven doorgaan en zoeken tot het voor Manon een beetje comfortabel is. Naast de vele deskundigheid wordt Manon ook met heel veel liefde verpleegd. Voor ons zo goed gevoel.
Als we na de vaste rustperiode welke er op de IC is terug zijn, is Mike al bij Manon geweest. Ze heeft op Mike gereageerd en doet dit ook weer op ons. Vandaag heeft Manon ook bezoek gehad van Arjan (haar trainer van het korfballen), ook op hem reageerde ze goed. Als ze iets bekends hoort, probeert ze zich helemaal op te richten, waarna ze vervolgens weer gaat liggen en slapen.
Het geeft ons wel een rustiger gevoel als je haar lekker ziet slapen. Ik heb Manon nog even laten luisteren naar haar I pod. Ze reageerde niet zichbaar op de muziek, maar hoort wel even iets anders dan piepende en bellende apparatuur.
Omdat Manon haar handen waren opgezet heeft de gipsmeester een klein stukje gips bij haar duim weggeknipt, zodat ze iets meer ruimte heeft en het gips iets lekkerder zit. Manon heeft evenals gisteren ook weer een beetje koorts. John en ik zijn nog een hele tijd aan haar bed blijven zitten. We beseffen ons dat we kanjers van kinderen hebben. Terwijl Manon haar uiterste best doet om beter te worden zijn Joyce, Mike en Dave er voor elkaar.
Ze halen soms ook een beetje de wind uit onze zeilen. Ze beantwoorden mail, telefoon en zijn er dus niet alleen voor elkaar maar ook voor ons.
We kijken uit naar de volgende dag dan wordt er weer door de KNO arts gekeken of Manon van de beademing af kan en mag. We hopen het van harte want dit zou betekenen dat wanneer Manon zelfstandig ademt ze binnen een paar dagen naar de Medium Care mag. Dat zou echt een stap vooruit zijn.
We houden jullie op de hoogte, liefs Nicolette
Weer een dag verder. Voor ik naar Manon ben gegaan, ben ik even langs geweest in de klas van Manon. We haden veel lieve reacties gekregen en daar wilde ik (we) de meiden en docenten graag even persoonlijk voor bedanken. Ik heb ook nog een paar lieve collega's gesproken en ben snel naar Manon gegaan.
Gisteren hebben we veel contact gehad met Manon. Zoals ik al schreef was het dubbel. Het is fijn als je een reactie terug krijgt, maar tegelijk niet te verkroppen als je merkt dat Manon pijn heeft. Vandaag is er voor gekozen om Manon weer meer te laten slapen. Reactie terug is er dus wel maar veel passiever. Toen ik vanochtend kwam waren ze al een tijdje met Manon bezig geweest, wassen, bed verschonen (door omstandigheden 2 x), algehele controle door de verpleegkundige en door de zaalarts, en tenslotte behandelingen welke de arts voorschrijft.
Manon was daar duidelijk door vermoeid, ik weet dat ze wist dat ik er met Joyce en Dave was, maar verder heeft ze geslapen. Manon laat merken als ze een beetje wil verleggen, wat natuurlijk niet makkelijk gaat omdat haar beide armen tot en met haar bovenarmen in het gips zitten. Het verplegend personeel is echt super. Ze blijven doorgaan en zoeken tot het voor Manon een beetje comfortabel is. Naast de vele deskundigheid wordt Manon ook met heel veel liefde verpleegd. Voor ons zo goed gevoel.
Als we na de vaste rustperiode welke er op de IC is terug zijn, is Mike al bij Manon geweest. Ze heeft op Mike gereageerd en doet dit ook weer op ons. Vandaag heeft Manon ook bezoek gehad van Arjan (haar trainer van het korfballen), ook op hem reageerde ze goed. Als ze iets bekends hoort, probeert ze zich helemaal op te richten, waarna ze vervolgens weer gaat liggen en slapen.
Het geeft ons wel een rustiger gevoel als je haar lekker ziet slapen. Ik heb Manon nog even laten luisteren naar haar I pod. Ze reageerde niet zichbaar op de muziek, maar hoort wel even iets anders dan piepende en bellende apparatuur.
Omdat Manon haar handen waren opgezet heeft de gipsmeester een klein stukje gips bij haar duim weggeknipt, zodat ze iets meer ruimte heeft en het gips iets lekkerder zit. Manon heeft evenals gisteren ook weer een beetje koorts. John en ik zijn nog een hele tijd aan haar bed blijven zitten. We beseffen ons dat we kanjers van kinderen hebben. Terwijl Manon haar uiterste best doet om beter te worden zijn Joyce, Mike en Dave er voor elkaar.
Ze halen soms ook een beetje de wind uit onze zeilen. Ze beantwoorden mail, telefoon en zijn er dus niet alleen voor elkaar maar ook voor ons.
We kijken uit naar de volgende dag dan wordt er weer door de KNO arts gekeken of Manon van de beademing af kan en mag. We hopen het van harte want dit zou betekenen dat wanneer Manon zelfstandig ademt ze binnen een paar dagen naar de Medium Care mag. Dat zou echt een stap vooruit zijn.
We houden jullie op de hoogte, liefs Nicolette
Abonneren op:
Posts (Atom)
