Hoi, hoi,
We hadden de hoop dat Manon vandaag van de beademing af zou mogen, maar omdat de zwellingen in haar keel te groot waren hebben de artsen besloten haar nog twee dagen aan de beademing te houden. Omdat Manon te actief is wanneer ze uit haar slaap komt wordt ze ook nog twee dagen in slaap gehouden. Ze beweegt anders te veel en dit is niet goed voor alle slangen in haar keel. Dit zou dus gevaarlijk voor haar zijn. We moeten dus nog even geduld hebben.
Ook heeft de chirurg Manon een bezoekje gebracht en haar been en polsbreuken bekeken. Haar been is stabiel (door de pen) en haar polsen zijn ook op de goede weg. Ze zitten nog niet helemaal tegen elkaar maar hierbij moeten we ook nog even geduld hebben. Manon heeft vanmiddag ook nog wat bloed gekregen omdat haar HB aan de lage, haar hartslag aan de hoge en haar bloeddruk aan de lage kant was. We wachten af, vrijdag wordt er weer naar haar keel gekeken.
We willen jullie wel allemaal bedanken voor alle reacties. Dit is echt heel erg fijn. Wanneer Manon uit haar slaap is en in staat is om te lezen of voorgelezen te worden, kunnen we even voort met alle kaarten en brieven. Haar plekje in het bed wordt ook steeds een beetje kleiner door alle lieve knuffels. Op het moment genieten vooral wij van alle reacties, het is best lang wachten aan haar bed. Maar we hebben geduld.
Lieve groetjes van ons allemaal.
woensdag 12 november 2008
dinsdag 11 november 2008
Hallo Allemaal!
Gister was het weer aardig spannend hoe Manon zou zijn.
Haar medicijnen zouden flink af nemen waardoor manon niet meer
zo 'stoned' was. Hierdoor kon ze natuurlijk een stuk verdrietiger zijn enzo.
Dit was ze soms ook wel, er kwamen emotionele gedachtes naar boven en
bij het zien van alle kaarten pikte ze soms een traantje weg!
Op een gegeven moment hebben we samen besloten om alle afzenders te
zeggen en om de verhaaltjes later te doen.
Ik kwam binnen rond half 12 omdat ik daarvoor dingetjes moest regelen.
Ik had haar alleen gezegd dat ik er vroeg zou zijn! Stom, Stom, Stom.. maar het
was toch wel fijn om daar meteen van mijn zus zelf een opmerking te horen!
Waar bleef je nou? Klonk er meteen.. Waarop ze zei dat ze al vanaf 7uur op me had zitten
wachten.
Manon lag op dat moment op een zaal van de High Care (1 stapje lager dan de IC),
maar vertelde trots dat ze later op de dag naar de Medium Care mocht, daar kreeg
ze een eigen kamer een tv, een heeeeel belangrijk iets natuurlijk!!
Eigenlijk kwamen er gister constant kleine positieve dingetjes voorbij. Zo is manon
helemaal van de morfine en andere medicijnen af. Ze krijgt alleen soms even antibiotica
en heeft nog een slangetje voor haar voeding. Manon vond het na ieder bezoek van de
dokter wel gepast om te vragen of ze dan naar huis mocht. Hij kon er wel om lachen maar
moest haar vertellen geduld te hebben. Moeilijk, maar dat snapte ze wel!
Vandaag komt als het goed is de fysio en staat er voor manon iets heel spannends te wachten.
Toen manon was gevallen heeft zij namelijk gemerkt dat haar been brak en opzij schoot onder
haar lichaam vandaan, dit lijkt iedereen natuurlijk een eng gevoel, en voor manon was dat ook zo. Ze zei tegen de dokter dat ze niet meer op haar been kon staan en geloofde niet echt dat
het allemaal weer goed gemaakt was, totdat hij met een foto van haar been kwam.
Hij zei manon dat ze moest oefenen met het optillen van haar been, want misschien kon ze er dan vandaag even op staan..(als de fysio er was)
Manon beseft wel goed wat er allemaal met haar aan de hand is. Dit doet haar het meeste
verdriet, gelukkig durft ze haar verdriet wel met ons te delen!
Liefs Joyce
Gister was het weer aardig spannend hoe Manon zou zijn.
Haar medicijnen zouden flink af nemen waardoor manon niet meer
zo 'stoned' was. Hierdoor kon ze natuurlijk een stuk verdrietiger zijn enzo.
Dit was ze soms ook wel, er kwamen emotionele gedachtes naar boven en
bij het zien van alle kaarten pikte ze soms een traantje weg!
Op een gegeven moment hebben we samen besloten om alle afzenders te
zeggen en om de verhaaltjes later te doen.
Ik kwam binnen rond half 12 omdat ik daarvoor dingetjes moest regelen.
Ik had haar alleen gezegd dat ik er vroeg zou zijn! Stom, Stom, Stom.. maar het
was toch wel fijn om daar meteen van mijn zus zelf een opmerking te horen!
Waar bleef je nou? Klonk er meteen.. Waarop ze zei dat ze al vanaf 7uur op me had zitten
wachten.
Manon lag op dat moment op een zaal van de High Care (1 stapje lager dan de IC),
maar vertelde trots dat ze later op de dag naar de Medium Care mocht, daar kreeg
ze een eigen kamer een tv, een heeeeel belangrijk iets natuurlijk!!
Eigenlijk kwamen er gister constant kleine positieve dingetjes voorbij. Zo is manon
helemaal van de morfine en andere medicijnen af. Ze krijgt alleen soms even antibiotica
en heeft nog een slangetje voor haar voeding. Manon vond het na ieder bezoek van de
dokter wel gepast om te vragen of ze dan naar huis mocht. Hij kon er wel om lachen maar
moest haar vertellen geduld te hebben. Moeilijk, maar dat snapte ze wel!
Vandaag komt als het goed is de fysio en staat er voor manon iets heel spannends te wachten.
Toen manon was gevallen heeft zij namelijk gemerkt dat haar been brak en opzij schoot onder
haar lichaam vandaan, dit lijkt iedereen natuurlijk een eng gevoel, en voor manon was dat ook zo. Ze zei tegen de dokter dat ze niet meer op haar been kon staan en geloofde niet echt dat
het allemaal weer goed gemaakt was, totdat hij met een foto van haar been kwam.
Hij zei manon dat ze moest oefenen met het optillen van haar been, want misschien kon ze er dan vandaag even op staan..(als de fysio er was)
Manon beseft wel goed wat er allemaal met haar aan de hand is. Dit doet haar het meeste
verdriet, gelukkig durft ze haar verdriet wel met ons te delen!
Liefs Joyce
11 - 11 - 2008 Weer een dag verder.
Lieve lezers,
Weer een dag verder. Voor ik naar Manon ben gegaan, ben ik even langs geweest in de klas van Manon. We haden veel lieve reacties gekregen en daar wilde ik (we) de meiden en docenten graag even persoonlijk voor bedanken. Ik heb ook nog een paar lieve collega's gesproken en ben snel naar Manon gegaan.
Gisteren hebben we veel contact gehad met Manon. Zoals ik al schreef was het dubbel. Het is fijn als je een reactie terug krijgt, maar tegelijk niet te verkroppen als je merkt dat Manon pijn heeft. Vandaag is er voor gekozen om Manon weer meer te laten slapen. Reactie terug is er dus wel maar veel passiever. Toen ik vanochtend kwam waren ze al een tijdje met Manon bezig geweest, wassen, bed verschonen (door omstandigheden 2 x), algehele controle door de verpleegkundige en door de zaalarts, en tenslotte behandelingen welke de arts voorschrijft.
Manon was daar duidelijk door vermoeid, ik weet dat ze wist dat ik er met Joyce en Dave was, maar verder heeft ze geslapen. Manon laat merken als ze een beetje wil verleggen, wat natuurlijk niet makkelijk gaat omdat haar beide armen tot en met haar bovenarmen in het gips zitten. Het verplegend personeel is echt super. Ze blijven doorgaan en zoeken tot het voor Manon een beetje comfortabel is. Naast de vele deskundigheid wordt Manon ook met heel veel liefde verpleegd. Voor ons zo goed gevoel.
Als we na de vaste rustperiode welke er op de IC is terug zijn, is Mike al bij Manon geweest. Ze heeft op Mike gereageerd en doet dit ook weer op ons. Vandaag heeft Manon ook bezoek gehad van Arjan (haar trainer van het korfballen), ook op hem reageerde ze goed. Als ze iets bekends hoort, probeert ze zich helemaal op te richten, waarna ze vervolgens weer gaat liggen en slapen.
Het geeft ons wel een rustiger gevoel als je haar lekker ziet slapen. Ik heb Manon nog even laten luisteren naar haar I pod. Ze reageerde niet zichbaar op de muziek, maar hoort wel even iets anders dan piepende en bellende apparatuur.
Omdat Manon haar handen waren opgezet heeft de gipsmeester een klein stukje gips bij haar duim weggeknipt, zodat ze iets meer ruimte heeft en het gips iets lekkerder zit. Manon heeft evenals gisteren ook weer een beetje koorts. John en ik zijn nog een hele tijd aan haar bed blijven zitten. We beseffen ons dat we kanjers van kinderen hebben. Terwijl Manon haar uiterste best doet om beter te worden zijn Joyce, Mike en Dave er voor elkaar.
Ze halen soms ook een beetje de wind uit onze zeilen. Ze beantwoorden mail, telefoon en zijn er dus niet alleen voor elkaar maar ook voor ons.
We kijken uit naar de volgende dag dan wordt er weer door de KNO arts gekeken of Manon van de beademing af kan en mag. We hopen het van harte want dit zou betekenen dat wanneer Manon zelfstandig ademt ze binnen een paar dagen naar de Medium Care mag. Dat zou echt een stap vooruit zijn.
We houden jullie op de hoogte, liefs Nicolette
Weer een dag verder. Voor ik naar Manon ben gegaan, ben ik even langs geweest in de klas van Manon. We haden veel lieve reacties gekregen en daar wilde ik (we) de meiden en docenten graag even persoonlijk voor bedanken. Ik heb ook nog een paar lieve collega's gesproken en ben snel naar Manon gegaan.
Gisteren hebben we veel contact gehad met Manon. Zoals ik al schreef was het dubbel. Het is fijn als je een reactie terug krijgt, maar tegelijk niet te verkroppen als je merkt dat Manon pijn heeft. Vandaag is er voor gekozen om Manon weer meer te laten slapen. Reactie terug is er dus wel maar veel passiever. Toen ik vanochtend kwam waren ze al een tijdje met Manon bezig geweest, wassen, bed verschonen (door omstandigheden 2 x), algehele controle door de verpleegkundige en door de zaalarts, en tenslotte behandelingen welke de arts voorschrijft.
Manon was daar duidelijk door vermoeid, ik weet dat ze wist dat ik er met Joyce en Dave was, maar verder heeft ze geslapen. Manon laat merken als ze een beetje wil verleggen, wat natuurlijk niet makkelijk gaat omdat haar beide armen tot en met haar bovenarmen in het gips zitten. Het verplegend personeel is echt super. Ze blijven doorgaan en zoeken tot het voor Manon een beetje comfortabel is. Naast de vele deskundigheid wordt Manon ook met heel veel liefde verpleegd. Voor ons zo goed gevoel.
Als we na de vaste rustperiode welke er op de IC is terug zijn, is Mike al bij Manon geweest. Ze heeft op Mike gereageerd en doet dit ook weer op ons. Vandaag heeft Manon ook bezoek gehad van Arjan (haar trainer van het korfballen), ook op hem reageerde ze goed. Als ze iets bekends hoort, probeert ze zich helemaal op te richten, waarna ze vervolgens weer gaat liggen en slapen.
Het geeft ons wel een rustiger gevoel als je haar lekker ziet slapen. Ik heb Manon nog even laten luisteren naar haar I pod. Ze reageerde niet zichbaar op de muziek, maar hoort wel even iets anders dan piepende en bellende apparatuur.
Omdat Manon haar handen waren opgezet heeft de gipsmeester een klein stukje gips bij haar duim weggeknipt, zodat ze iets meer ruimte heeft en het gips iets lekkerder zit. Manon heeft evenals gisteren ook weer een beetje koorts. John en ik zijn nog een hele tijd aan haar bed blijven zitten. We beseffen ons dat we kanjers van kinderen hebben. Terwijl Manon haar uiterste best doet om beter te worden zijn Joyce, Mike en Dave er voor elkaar.
Ze halen soms ook een beetje de wind uit onze zeilen. Ze beantwoorden mail, telefoon en zijn er dus niet alleen voor elkaar maar ook voor ons.
We kijken uit naar de volgende dag dan wordt er weer door de KNO arts gekeken of Manon van de beademing af kan en mag. We hopen het van harte want dit zou betekenen dat wanneer Manon zelfstandig ademt ze binnen een paar dagen naar de Medium Care mag. Dat zou echt een stap vooruit zijn.
We houden jullie op de hoogte, liefs Nicolette
maandag 10 november 2008
Hallo lieve allemaal,
Vandaag ben ik heel de dag bij Manon geweest en het was fijn even contact met haar te hebben. Minder is dat wanneer ze een beetje bij is zij ook meer pijn heeft. Omdat Manon erg veel zwellingen in haar mond en keel heeft mag zij nog niet van de beademing. Door alle slangen en het ballonnetje welke in haar keel zitten kan ze niet praten. Ik moet er ook erg aan wennen dat wanneer ik denk een sprongetje vooruit te maken er weer iets anders de kop op steekt. Omdat Manon minder slaapmiddel heeft gekregen ging haar hartslag ineens veel te snel en soms weten we dan ook niet hoe dit komt. Te veel emoties, pijn, Manon is ook direct erg actief als ze wakker is, dus komt er weer een ander medicijn bij om haar hartje te kalmeren er is ook een echo gemaakt om uit te sluiten dat er niets over het hoofd is gezien. Is dit onder controle komt er koorts opzetten, is gelukkig ook weer onder controle. Voor alles is er telkens een oplossing maar toch.... Daarom is er vanavond besloten om haar toch maar meer in slaap te houden, ze heeft haar rust heel erg hard nodig en had vanavond aangegeven dat haar arm erg pijn deed. Al met al zien we wel verbetering en ze is in super goede handen.
Bedankt voor alle lieve reacties kus van ons
Nicolette
Vandaag ben ik heel de dag bij Manon geweest en het was fijn even contact met haar te hebben. Minder is dat wanneer ze een beetje bij is zij ook meer pijn heeft. Omdat Manon erg veel zwellingen in haar mond en keel heeft mag zij nog niet van de beademing. Door alle slangen en het ballonnetje welke in haar keel zitten kan ze niet praten. Ik moet er ook erg aan wennen dat wanneer ik denk een sprongetje vooruit te maken er weer iets anders de kop op steekt. Omdat Manon minder slaapmiddel heeft gekregen ging haar hartslag ineens veel te snel en soms weten we dan ook niet hoe dit komt. Te veel emoties, pijn, Manon is ook direct erg actief als ze wakker is, dus komt er weer een ander medicijn bij om haar hartje te kalmeren er is ook een echo gemaakt om uit te sluiten dat er niets over het hoofd is gezien. Is dit onder controle komt er koorts opzetten, is gelukkig ook weer onder controle. Voor alles is er telkens een oplossing maar toch.... Daarom is er vanavond besloten om haar toch maar meer in slaap te houden, ze heeft haar rust heel erg hard nodig en had vanavond aangegeven dat haar arm erg pijn deed. Al met al zien we wel verbetering en ze is in super goede handen.
Bedankt voor alle lieve reacties kus van ons
Nicolette
10-11-08 Manon was even bij
Hey Allemaal!
Bedankt voor jullie steun en lieve berichtjes.
Manon ligt nogsteeds op de IC, waardoor er op het moment eigenlijk bijna niemand bij haar kan.
Gisteren zijn we met ons gezinnetje bij haar geweest. Dit was wel even schrikken, door al het infuus enzo, maar het voelde wel heel goed om ons lieve meisje weer aan te kunnen raken en om bij haar te zijn.
Gisteren kregen we wel te horen dat het kon zijn dat ze haar bij zouden laten komen, dit zouden ze doen als mijn moeder aanwezig zo zijn. Vanmorgen werden wij door haar gebeld dat Manon bijgekomen was. Als een speer zijn we naar haar toe gereden. Het was zo fijn om een reactie van haar te kunnen krijgen, gister lag ze zo stil en hoorde je haar alleen maar ademen, maar nu kon je ook echt contact krijgen. Manon kan echter nog niet praten. Dit komt door het infuus dat ze heeft om haar longen schoon te houden. Ze kan wel knikkend antwoord geven op onze vragen.
Manon heeft het hier wel moeilijk mee, je ziet aan haar dat ze dingen wilt zeggen, vandaar dat ze haar zo rustig mogelijk houden.
Serena was net hier met haar schoolfoto, toen zag ik haar lieve hoofdje weer even zoals hij was en waarschijnlijk weer wordt! Ook bracht zij een kaart en een boekje met berichtjes van haar klasgenoten! Dank jullie wel lieverds! Ik zet het morgen meteen bij haar bedje!
Als jullie iets kwijt willen of willen vragen, kunnen jullie dat naast alle andere manieren ook altijd via deze blog doen. Ik beloof dat er een reactie zal komen!
Wij kunnen op het moment niet in manon haar mobieltje, dus smsjes daarop zullen pas gelezen worden wanneer manon weer bij is!
We houden jullie op de hoogte!
Liefs Joyce
Bedankt voor jullie steun en lieve berichtjes.
Manon ligt nogsteeds op de IC, waardoor er op het moment eigenlijk bijna niemand bij haar kan.
Gisteren zijn we met ons gezinnetje bij haar geweest. Dit was wel even schrikken, door al het infuus enzo, maar het voelde wel heel goed om ons lieve meisje weer aan te kunnen raken en om bij haar te zijn.
Gisteren kregen we wel te horen dat het kon zijn dat ze haar bij zouden laten komen, dit zouden ze doen als mijn moeder aanwezig zo zijn. Vanmorgen werden wij door haar gebeld dat Manon bijgekomen was. Als een speer zijn we naar haar toe gereden. Het was zo fijn om een reactie van haar te kunnen krijgen, gister lag ze zo stil en hoorde je haar alleen maar ademen, maar nu kon je ook echt contact krijgen. Manon kan echter nog niet praten. Dit komt door het infuus dat ze heeft om haar longen schoon te houden. Ze kan wel knikkend antwoord geven op onze vragen.
Manon heeft het hier wel moeilijk mee, je ziet aan haar dat ze dingen wilt zeggen, vandaar dat ze haar zo rustig mogelijk houden.
Serena was net hier met haar schoolfoto, toen zag ik haar lieve hoofdje weer even zoals hij was en waarschijnlijk weer wordt! Ook bracht zij een kaart en een boekje met berichtjes van haar klasgenoten! Dank jullie wel lieverds! Ik zet het morgen meteen bij haar bedje!
Als jullie iets kwijt willen of willen vragen, kunnen jullie dat naast alle andere manieren ook altijd via deze blog doen. Ik beloof dat er een reactie zal komen!
Wij kunnen op het moment niet in manon haar mobieltje, dus smsjes daarop zullen pas gelezen worden wanneer manon weer bij is!
We houden jullie op de hoogte!
Liefs Joyce
09-11-2008 Wat is er gebeurd
Lieve allemaal,
Zoals velen van jullie al zullen weten heeft onze Manon afgelopen weekend een ernstig ongeluk gehad. Manon was gezellig met haar vriendinnen samen en zij is samen met haar vriendinnetje een dak op gegaan. Het hoe en waarom weten wij niet en is voor ons als gezin ook helemaal niet belangrijk meer. Manon is door het dak gezakt en heeft een val van ongeveer 7 meter gemaakt. Het enige besef dat wij hebben is dat we onwijs veel geluk hebben gehad. Manon heeft hier een aantal botbreuken aan overgehouden (haar kaak op meedere plaatsen, haar beide polsen en haar rechter dijbeen), maar god zij dank zijn al haar organen, haar rug, hoofd en nek in orde.
Wij beseffen dat Manon niet één maar heel veel beschermengeltjes op haar schoudertjes heeft gehad. Zij is van zaterdag op zondag de hele nacht geopereerd en heeft een pen in haar bovenbeen en in haar onderkaak een paar plaatjes. Haar polsen zijn gezet en we moeten heel even afwachten of dit op goed op zijn plaats blijft. Ze ligt op het moment op de IC van het Sofia kinderziekenhuis, daar wordt ze nu nog 4 dagen in slaap en aan de beademing gehouden omdat Manon anders van de kaakfracturen en zwellingen erg veel pijn heeft. Manon heeft ook een enorme berg medicatie en de artsen willen haar ook alle rust geven voor de aanzet van haar eerste herstel. Zolang zij slaapt kan ze ook niet piekeren over wat er is gebeurd en hoe verder.
Jullie lezen het herstel. Wij willen niet te veel achterom kijken en samen werken aan haar herstel.
Ik wil iedereen die inmiddels al heeft gereageerd enorm bedanken, elk mailtje, schouderklopje, telefoontje sterkt ons enorm.
Het is voor John, mijn andere kinderen en voor mij erg fijn te weten dat er zoveel mensen aan Manon en aan ons denken.
Liefs Nicolette
Zoals velen van jullie al zullen weten heeft onze Manon afgelopen weekend een ernstig ongeluk gehad. Manon was gezellig met haar vriendinnen samen en zij is samen met haar vriendinnetje een dak op gegaan. Het hoe en waarom weten wij niet en is voor ons als gezin ook helemaal niet belangrijk meer. Manon is door het dak gezakt en heeft een val van ongeveer 7 meter gemaakt. Het enige besef dat wij hebben is dat we onwijs veel geluk hebben gehad. Manon heeft hier een aantal botbreuken aan overgehouden (haar kaak op meedere plaatsen, haar beide polsen en haar rechter dijbeen), maar god zij dank zijn al haar organen, haar rug, hoofd en nek in orde.
Wij beseffen dat Manon niet één maar heel veel beschermengeltjes op haar schoudertjes heeft gehad. Zij is van zaterdag op zondag de hele nacht geopereerd en heeft een pen in haar bovenbeen en in haar onderkaak een paar plaatjes. Haar polsen zijn gezet en we moeten heel even afwachten of dit op goed op zijn plaats blijft. Ze ligt op het moment op de IC van het Sofia kinderziekenhuis, daar wordt ze nu nog 4 dagen in slaap en aan de beademing gehouden omdat Manon anders van de kaakfracturen en zwellingen erg veel pijn heeft. Manon heeft ook een enorme berg medicatie en de artsen willen haar ook alle rust geven voor de aanzet van haar eerste herstel. Zolang zij slaapt kan ze ook niet piekeren over wat er is gebeurd en hoe verder.
Jullie lezen het herstel. Wij willen niet te veel achterom kijken en samen werken aan haar herstel.
Ik wil iedereen die inmiddels al heeft gereageerd enorm bedanken, elk mailtje, schouderklopje, telefoontje sterkt ons enorm.
Het is voor John, mijn andere kinderen en voor mij erg fijn te weten dat er zoveel mensen aan Manon en aan ons denken.
Liefs Nicolette
Abonneren op:
Posts (Atom)
