Gisteren heb ik niet kunnen schrijven. We zijn heel de dag bij Manon geweest en omdat het weer een dag vol ditjes en datjes was, waren we laat thuis. Het zijn allemaal kleine complicaties die erbij horen maar als je ernaast zit en je kijkt mee vind je het af en toe genoeg.
Gisteren hebben we te horen gekregen dat Manon vandaag rond 13.00 uur naar de O.K. gaat. Ik had vorige week begrepen dat de beademing er dan definitief af zou gaan. Gisteren vertelden de doktoren dat ze gaan kijken en dat er een mogelijkheid is dat Manon nog met een tube voor beademing terug komt. De kaakchirurg kijkt vandaag ook direct mee en er is zelf een kans maar dat is niet zeker dat ook de chirurg even naar Manon kijkt op de O.K.
Spannend dus allemaal, en hopen dat ze zonder tube van de O.K. komt. Omdat de kans groot is dat ik vannacht bij Manon blijf ben ik niet in de gelegenheid om deze blog te up daten. Ik zal Joyce vragen vanavond het nieuws erop te zetten.
Langs deze weg weer heel erg bedankt voor de belangstelling en het duimen voor onze kleine meid.
Dikke kus Nicolette
dinsdag 18 november 2008
zondag 16 november 2008
15 - 11 - 2008 Weer een dag.
We zijn vandaag heel de dag bij Manon geweest, Manon ligt als we komen te slapen. Gelukkig is het de nachtploeg gelukt om haar sondes terug te plaatsen. Ze ziet er rustig uit, en wat mij betreft mag dit de hele dag duren. Rond 12.00 uur krijgt Manon het benauwd. Ze moet hoesten en je hoort dat er slijm vast zit. De apparatuur geeft aan dat er zuurstof tekort is en Manon haar ademhaling is heel erg onregelmatig. Er wordt meteen gehandeld. Haar verzorgsters halen veel slijm bij haar weg, maar omdat ze niet alles wegkrijgen en het onrustig blijft klinken, wordt er een longfoto gemaakt.
Haar longen zien er gelukkig goed uit, er wordt met wat trucjes nog veel slijm weggehaald en een nieuwe kuur gestart. Dit zijn wel bekende verschijnselen die voorkomen wanneer iemand lang aan de beademing ligt. Als alles weer een beetje rustig is reageert Manon regelmatig als we haar aanspreken, ze doet met grote regelmaat haar ogen open. Ze geeft wel aan niet te weten waar zij is. We vertellen het haar nogmaals maar ik weet niet in hoeverre dit bij haar overkomt.
De dag gaat langzaam voorbij en als we naar huis gaan, hebben we buiten de benauwde momenten rond het middaguur een aardige dag. Morgen komt als het goed is de chirurg haar botbreuken controleren. We hopen op goede berichten morgen en kijken uit naar dinsdag.
We houden jullie op de hoogte,
lieve groetjes Nicolette
Haar longen zien er gelukkig goed uit, er wordt met wat trucjes nog veel slijm weggehaald en een nieuwe kuur gestart. Dit zijn wel bekende verschijnselen die voorkomen wanneer iemand lang aan de beademing ligt. Als alles weer een beetje rustig is reageert Manon regelmatig als we haar aanspreken, ze doet met grote regelmaat haar ogen open. Ze geeft wel aan niet te weten waar zij is. We vertellen het haar nogmaals maar ik weet niet in hoeverre dit bij haar overkomt.
De dag gaat langzaam voorbij en als we naar huis gaan, hebben we buiten de benauwde momenten rond het middaguur een aardige dag. Morgen komt als het goed is de chirurg haar botbreuken controleren. We hopen op goede berichten morgen en kijken uit naar dinsdag.
We houden jullie op de hoogte,
lieve groetjes Nicolette
zaterdag 15 november 2008
15 - 11 - 2008 Laatste up date
Hallo,
gisteravond zijn we terug geweest om nog even lekker bij Manon te zijn voordat de nacht zou beginnen. Manon was erg onrustig toen we kwamen en gaf aan overal waar ze pijn kon hebben, pijn te hebben. We waren blij dat we er nog even waren, zodat we haar rustig konden maken. Manon heeft er wat medicijnen bijgekregen en we hebben geprobeerd Manon van haar buikpijn af te helpen. Uiteindelijk zijn we rond kwart over elf naar huis gegaan.
Vandaag een rustige dag, Manon heeft de hele ochtend liggen slapen, heerlijk. Lekker een beetje met haar tutten, haar vingers en nagels verzorgd enz... Aan het eind van de ochtend kwam Manon haar verpleegster erachter dat haar sonde waardoor zij haar voeding krijgt, niet meer op zijn plaats zat. Zowel haar darm als maagsonde zijn er toen uitgehaald om deze opnieuw te plaatsen. Nu schijnt het plaatsen van een darmsonde niet zo eenvoudig te zijn dus inmiddels zijn er 5 pogingen mislukt. Wanneer de nachtploeg straks de verzorging weer overneemt gaan ze het nogmaals proberen. Tot die tijd krijgt Manon even alleen vocht toegedient. Verder heeft ze een hele rustige middag en avond gehad. Echt fijn voor haar. Nu de sondes nog terug op zijn plaats en hopen op een rustige nacht.
We willen jullie nogmaals bedanken voor alle lieve belangstelling, kaarten, mails, berichtjes enz... echt super lief.
Veel liefs van ons allemaal.
gisteravond zijn we terug geweest om nog even lekker bij Manon te zijn voordat de nacht zou beginnen. Manon was erg onrustig toen we kwamen en gaf aan overal waar ze pijn kon hebben, pijn te hebben. We waren blij dat we er nog even waren, zodat we haar rustig konden maken. Manon heeft er wat medicijnen bijgekregen en we hebben geprobeerd Manon van haar buikpijn af te helpen. Uiteindelijk zijn we rond kwart over elf naar huis gegaan.
Vandaag een rustige dag, Manon heeft de hele ochtend liggen slapen, heerlijk. Lekker een beetje met haar tutten, haar vingers en nagels verzorgd enz... Aan het eind van de ochtend kwam Manon haar verpleegster erachter dat haar sonde waardoor zij haar voeding krijgt, niet meer op zijn plaats zat. Zowel haar darm als maagsonde zijn er toen uitgehaald om deze opnieuw te plaatsen. Nu schijnt het plaatsen van een darmsonde niet zo eenvoudig te zijn dus inmiddels zijn er 5 pogingen mislukt. Wanneer de nachtploeg straks de verzorging weer overneemt gaan ze het nogmaals proberen. Tot die tijd krijgt Manon even alleen vocht toegedient. Verder heeft ze een hele rustige middag en avond gehad. Echt fijn voor haar. Nu de sondes nog terug op zijn plaats en hopen op een rustige nacht.
We willen jullie nogmaals bedanken voor alle lieve belangstelling, kaarten, mails, berichtjes enz... echt super lief.
Veel liefs van ons allemaal.
vrijdag 14 november 2008
14 November
Hallo allemaal,
vanochtend schreef ik dat we hoopten dat de beademing eraf zou mogen, we realiseerden ons ook dat we niet te veel verwachtingen moesten hebben. Vandaag was ik er bij toen de KNO arts kwam en Manon onderzocht. Hij constateerde dat Manon haar mond en keel nog te veel opgezwollen. Dit betekent dat de beademing er nog niet af kan. Omdat de artsen de beademing op de O.K. willen verwijderen en omdat daar ook de kaakchirurg bij aanwezig moet zijn, is er besloten tot dinsdag te wachten.
Manon wordt tot die tijd slapend gehouden. Wanneer ze te wakker of te beweeglijk wordt gaat ze weer onder narcose.
We zijn nu even tussendoor thuis om met elkaar te eten, we gaan vanavond weer even terug om even lekker bij haar te zijn voordat de nacht.
Ik schreef het een paar dagen geleden al, we moeten afwachten, geduld.
vanochtend schreef ik dat we hoopten dat de beademing eraf zou mogen, we realiseerden ons ook dat we niet te veel verwachtingen moesten hebben. Vandaag was ik er bij toen de KNO arts kwam en Manon onderzocht. Hij constateerde dat Manon haar mond en keel nog te veel opgezwollen. Dit betekent dat de beademing er nog niet af kan. Omdat de artsen de beademing op de O.K. willen verwijderen en omdat daar ook de kaakchirurg bij aanwezig moet zijn, is er besloten tot dinsdag te wachten.
Manon wordt tot die tijd slapend gehouden. Wanneer ze te wakker of te beweeglijk wordt gaat ze weer onder narcose.
We zijn nu even tussendoor thuis om met elkaar te eten, we gaan vanavond weer even terug om even lekker bij haar te zijn voordat de nacht.
Ik schreef het een paar dagen geleden al, we moeten afwachten, geduld.
14 - 11 - 2008
Hallo lieve allemaal,
Gisteren (donderdag) hebben we 's avonds even niets kunnen schrijven. We hadden om het zo maar te noemen, een off day. Manon wordt steeds onrustiger en is met de slaapmedicijnen niet meer goed in slaap te houden. Daarom is zij nu weer onder narcose gebracht. Het is moeilijk als wij onze "kleine" meid zo zien worstelen. Vandaar even dit korte bericht. We gaan nu weer vol goede moed naar Manon. We hopen dat ze van de beademing af mag, we zijn alleen wel voorzichtig geworden, het valt zo tegen als dit niet zo is.
We hopen tot vanavond en dan met een positief bericht.
Groetjes Nicolette en de rest.....
Gisteren (donderdag) hebben we 's avonds even niets kunnen schrijven. We hadden om het zo maar te noemen, een off day. Manon wordt steeds onrustiger en is met de slaapmedicijnen niet meer goed in slaap te houden. Daarom is zij nu weer onder narcose gebracht. Het is moeilijk als wij onze "kleine" meid zo zien worstelen. Vandaar even dit korte bericht. We gaan nu weer vol goede moed naar Manon. We hopen dat ze van de beademing af mag, we zijn alleen wel voorzichtig geworden, het valt zo tegen als dit niet zo is.
We hopen tot vanavond en dan met een positief bericht.
Groetjes Nicolette en de rest.....
woensdag 12 november 2008
12 - 11 - 2008 Geduld.
Hoi, hoi,
We hadden de hoop dat Manon vandaag van de beademing af zou mogen, maar omdat de zwellingen in haar keel te groot waren hebben de artsen besloten haar nog twee dagen aan de beademing te houden. Omdat Manon te actief is wanneer ze uit haar slaap komt wordt ze ook nog twee dagen in slaap gehouden. Ze beweegt anders te veel en dit is niet goed voor alle slangen in haar keel. Dit zou dus gevaarlijk voor haar zijn. We moeten dus nog even geduld hebben.
Ook heeft de chirurg Manon een bezoekje gebracht en haar been en polsbreuken bekeken. Haar been is stabiel (door de pen) en haar polsen zijn ook op de goede weg. Ze zitten nog niet helemaal tegen elkaar maar hierbij moeten we ook nog even geduld hebben. Manon heeft vanmiddag ook nog wat bloed gekregen omdat haar HB aan de lage, haar hartslag aan de hoge en haar bloeddruk aan de lage kant was. We wachten af, vrijdag wordt er weer naar haar keel gekeken.
We willen jullie wel allemaal bedanken voor alle reacties. Dit is echt heel erg fijn. Wanneer Manon uit haar slaap is en in staat is om te lezen of voorgelezen te worden, kunnen we even voort met alle kaarten en brieven. Haar plekje in het bed wordt ook steeds een beetje kleiner door alle lieve knuffels. Op het moment genieten vooral wij van alle reacties, het is best lang wachten aan haar bed. Maar we hebben geduld.
Lieve groetjes van ons allemaal.
We hadden de hoop dat Manon vandaag van de beademing af zou mogen, maar omdat de zwellingen in haar keel te groot waren hebben de artsen besloten haar nog twee dagen aan de beademing te houden. Omdat Manon te actief is wanneer ze uit haar slaap komt wordt ze ook nog twee dagen in slaap gehouden. Ze beweegt anders te veel en dit is niet goed voor alle slangen in haar keel. Dit zou dus gevaarlijk voor haar zijn. We moeten dus nog even geduld hebben.
Ook heeft de chirurg Manon een bezoekje gebracht en haar been en polsbreuken bekeken. Haar been is stabiel (door de pen) en haar polsen zijn ook op de goede weg. Ze zitten nog niet helemaal tegen elkaar maar hierbij moeten we ook nog even geduld hebben. Manon heeft vanmiddag ook nog wat bloed gekregen omdat haar HB aan de lage, haar hartslag aan de hoge en haar bloeddruk aan de lage kant was. We wachten af, vrijdag wordt er weer naar haar keel gekeken.
We willen jullie wel allemaal bedanken voor alle reacties. Dit is echt heel erg fijn. Wanneer Manon uit haar slaap is en in staat is om te lezen of voorgelezen te worden, kunnen we even voort met alle kaarten en brieven. Haar plekje in het bed wordt ook steeds een beetje kleiner door alle lieve knuffels. Op het moment genieten vooral wij van alle reacties, het is best lang wachten aan haar bed. Maar we hebben geduld.
Lieve groetjes van ons allemaal.
dinsdag 11 november 2008
Hallo Allemaal!
Gister was het weer aardig spannend hoe Manon zou zijn.
Haar medicijnen zouden flink af nemen waardoor manon niet meer
zo 'stoned' was. Hierdoor kon ze natuurlijk een stuk verdrietiger zijn enzo.
Dit was ze soms ook wel, er kwamen emotionele gedachtes naar boven en
bij het zien van alle kaarten pikte ze soms een traantje weg!
Op een gegeven moment hebben we samen besloten om alle afzenders te
zeggen en om de verhaaltjes later te doen.
Ik kwam binnen rond half 12 omdat ik daarvoor dingetjes moest regelen.
Ik had haar alleen gezegd dat ik er vroeg zou zijn! Stom, Stom, Stom.. maar het
was toch wel fijn om daar meteen van mijn zus zelf een opmerking te horen!
Waar bleef je nou? Klonk er meteen.. Waarop ze zei dat ze al vanaf 7uur op me had zitten
wachten.
Manon lag op dat moment op een zaal van de High Care (1 stapje lager dan de IC),
maar vertelde trots dat ze later op de dag naar de Medium Care mocht, daar kreeg
ze een eigen kamer een tv, een heeeeel belangrijk iets natuurlijk!!
Eigenlijk kwamen er gister constant kleine positieve dingetjes voorbij. Zo is manon
helemaal van de morfine en andere medicijnen af. Ze krijgt alleen soms even antibiotica
en heeft nog een slangetje voor haar voeding. Manon vond het na ieder bezoek van de
dokter wel gepast om te vragen of ze dan naar huis mocht. Hij kon er wel om lachen maar
moest haar vertellen geduld te hebben. Moeilijk, maar dat snapte ze wel!
Vandaag komt als het goed is de fysio en staat er voor manon iets heel spannends te wachten.
Toen manon was gevallen heeft zij namelijk gemerkt dat haar been brak en opzij schoot onder
haar lichaam vandaan, dit lijkt iedereen natuurlijk een eng gevoel, en voor manon was dat ook zo. Ze zei tegen de dokter dat ze niet meer op haar been kon staan en geloofde niet echt dat
het allemaal weer goed gemaakt was, totdat hij met een foto van haar been kwam.
Hij zei manon dat ze moest oefenen met het optillen van haar been, want misschien kon ze er dan vandaag even op staan..(als de fysio er was)
Manon beseft wel goed wat er allemaal met haar aan de hand is. Dit doet haar het meeste
verdriet, gelukkig durft ze haar verdriet wel met ons te delen!
Liefs Joyce
Gister was het weer aardig spannend hoe Manon zou zijn.
Haar medicijnen zouden flink af nemen waardoor manon niet meer
zo 'stoned' was. Hierdoor kon ze natuurlijk een stuk verdrietiger zijn enzo.
Dit was ze soms ook wel, er kwamen emotionele gedachtes naar boven en
bij het zien van alle kaarten pikte ze soms een traantje weg!
Op een gegeven moment hebben we samen besloten om alle afzenders te
zeggen en om de verhaaltjes later te doen.
Ik kwam binnen rond half 12 omdat ik daarvoor dingetjes moest regelen.
Ik had haar alleen gezegd dat ik er vroeg zou zijn! Stom, Stom, Stom.. maar het
was toch wel fijn om daar meteen van mijn zus zelf een opmerking te horen!
Waar bleef je nou? Klonk er meteen.. Waarop ze zei dat ze al vanaf 7uur op me had zitten
wachten.
Manon lag op dat moment op een zaal van de High Care (1 stapje lager dan de IC),
maar vertelde trots dat ze later op de dag naar de Medium Care mocht, daar kreeg
ze een eigen kamer een tv, een heeeeel belangrijk iets natuurlijk!!
Eigenlijk kwamen er gister constant kleine positieve dingetjes voorbij. Zo is manon
helemaal van de morfine en andere medicijnen af. Ze krijgt alleen soms even antibiotica
en heeft nog een slangetje voor haar voeding. Manon vond het na ieder bezoek van de
dokter wel gepast om te vragen of ze dan naar huis mocht. Hij kon er wel om lachen maar
moest haar vertellen geduld te hebben. Moeilijk, maar dat snapte ze wel!
Vandaag komt als het goed is de fysio en staat er voor manon iets heel spannends te wachten.
Toen manon was gevallen heeft zij namelijk gemerkt dat haar been brak en opzij schoot onder
haar lichaam vandaan, dit lijkt iedereen natuurlijk een eng gevoel, en voor manon was dat ook zo. Ze zei tegen de dokter dat ze niet meer op haar been kon staan en geloofde niet echt dat
het allemaal weer goed gemaakt was, totdat hij met een foto van haar been kwam.
Hij zei manon dat ze moest oefenen met het optillen van haar been, want misschien kon ze er dan vandaag even op staan..(als de fysio er was)
Manon beseft wel goed wat er allemaal met haar aan de hand is. Dit doet haar het meeste
verdriet, gelukkig durft ze haar verdriet wel met ons te delen!
Liefs Joyce
Abonneren op:
Posts (Atom)
