Hallo allemaal,
Sorry dat we even niets op het blog geplaatst hebben, maar mijn Internet verbinding was even niet optimaal. Gisteren heb ik drie pogingen gedaan en telkens was het hele verhaal verdwenen??? Het was gisteren een week geleden dat we Manon onverwachts mee naar huis mochten nemen en in die week is ze in onze ogen super vooruit gegaan.
Woensdag hebben we een bezoek aan de kaakchirurg gebracht en hij heeft Manon en ons goed uit kunnen leggen en laten zien, hoe alles er nu voorstaat en wat er in de toekomst allemaal moet gebeuren. Hier gaat natuurlijk veel tijd overheen, maar Manon weet wat ongeveer wat haar allemaal te wachten staat. Voorlopig brengen we de kaakchirurg wekelijks een bezoek en als haar kaak heel gaat hij verder kijken.
Gisteren hebben we een bezoek gebracht aan de chirurg, deze heeft foto's gemaakt van Manon haar polsen en haar been en knie goed onderzocht. De foto's van haar polsen zagen er netjes uit en het gips mocht blijven zitten. Wachten dus tot het helemaal vast zit.
Haar been ziet er netjes uit en Manon mag haar been gaan belasten. De chirurg heeft ook haar knie bekeken omdat daar voor de operatie erg veel vocht inzat. Haar knie is nog steeds iets gezwollen, maar alles is in orde. De chirurg wil Manon graag over drie weken wanneer we terug moeten komen, lopend binnen zien komen. Hiervoor moet wel heel erg hard gewerkt worden maar.... de kans zit erin dat dit gaat lukken. We gaan dus hard aan de slag. Manon wil zelf ook erg graag en waar een wil is is een weg, al is deze soms erg lang en zijn er veel obstakels. We proberen nu langzaam wat stappen te zetten telkens een stapje erbij.
Jullie lezen het, onze kanjer doet haar best en we zijn super trots op haar. Allemaal super bedankt voor jullie support. Dit doet haar en ons erg goed.
Groetjes en tot snel Nicolette en de rest......
zaterdag 29 november 2008
dinsdag 25 november 2008
Weer lekker thuis.
We zijn helemaal blij dat Manon afgelopen vrijdag hals over kop naar huis mocht. Het is heerlijk om het gezin weer compleet thuis te hebben. Manon is in de kamer op een lekker bed geïnstalleerd en inmiddels hard aan het werk om van bed af te komen. Vandaag is de fysio thuis geweest en hebben we oefeningen gekregen om stap voor stap verder te komen. Natuurlijk zijn de karaktertrekjes van je kinderen best bekend, maar dat Manon net zo weinig geduld heeft als ikzelf had ik eigenlijk weer niet verwacht.
Het liefst gaat ze haar bed uit en weer van alles doen, maar dat valt erg tegen! Haar spieren hebben 2 weken op non actief gestaan en willen nog niet echt meewerken. Hard trainen dus en vooral veel geduld, maar dat is heel gemakkelijk gezegd. Ik herken dit zelf heel goed, liever gisteren dan vandaag.
Manon gaat zich nu ze hele dagen thuis op bed ligt ook veel realiseren en beseft dat ze hier nog niet zo'n 1,2,3, mee klaar is. Een dagje ziek thuis van school is leuk maar meerdere weken is eigenlijk heel erg vervelend. Ook realiseert zij zich dat herstellen van vooral haar kaak en mond heel erg lang gaat duren. Dit zal zeker nog een zware dobber voor haar worden. Want op haar leeftijd is het aangezicht heel erg belangrijk. Iets wat wij heel goed begrijpen, iedereen kan zeggen en zegt dat het goed komt maar zij heeft het en dat valt haar erg zwaar.
Morgen moeten we een bezoek aan de kaakchirurg brengen en misschien dat hij haar een beetje positiever kan stemmen.
We wachten af en houden jullie op de hoogte.
Tot snel.
Het liefst gaat ze haar bed uit en weer van alles doen, maar dat valt erg tegen! Haar spieren hebben 2 weken op non actief gestaan en willen nog niet echt meewerken. Hard trainen dus en vooral veel geduld, maar dat is heel gemakkelijk gezegd. Ik herken dit zelf heel goed, liever gisteren dan vandaag.
Manon gaat zich nu ze hele dagen thuis op bed ligt ook veel realiseren en beseft dat ze hier nog niet zo'n 1,2,3, mee klaar is. Een dagje ziek thuis van school is leuk maar meerdere weken is eigenlijk heel erg vervelend. Ook realiseert zij zich dat herstellen van vooral haar kaak en mond heel erg lang gaat duren. Dit zal zeker nog een zware dobber voor haar worden. Want op haar leeftijd is het aangezicht heel erg belangrijk. Iets wat wij heel goed begrijpen, iedereen kan zeggen en zegt dat het goed komt maar zij heeft het en dat valt haar erg zwaar.
Morgen moeten we een bezoek aan de kaakchirurg brengen en misschien dat hij haar een beetje positiever kan stemmen.
We wachten af en houden jullie op de hoogte.
Tot snel.
zaterdag 22 november 2008
Een heel groot feest
De meeste dromen zijn bedrog maar voor Manon is afgelopen vrijdag een droom uitgekomen.
Zoals ik eerder al schreef vroeg Manon aan iedereen die haar kamer binnenkwam wanneer ze naar huis mocht. Vrijdagochtend kwam het verlossende bericht. De chirurg was aan haar bed en vroeg hoe alles ging. Manon vertelde dat zij zich goed voelde en dat ze heel graag naar huis wilde. De chirurg stelde een aantal voorwaarden waaraan voldaan moest worden. Zoals fysio, omgipsen van beide polsen naar onderarmgips, verwijderen van de maagsonde, controle van de kaakchirurg, regelen van een verpleegkundige voor de prikken thuis, en alle nodige voorzieningen van de thuiszorg.
Een aantal voorzieningen heeft de verpleegkundige op de afdeling voor ons geregeld en John had thuis met de kids binnen no time alles geregeld. Zelfs de verpleegkundige voor de prikken (onze lieve buurvrouw). Dus toen alles in orde was kreeg Manon officieel haar ontslag uit het ziekenhuis.
Het was voor ons even niet te bevatten in zo'n korte tijd, dinsdag nog aan de beademing vol spanning naast haar bed. Woensdag naar High care, Medium care en langzaam aan werd de medicatie veel minder de sondes gingen er uit en de medicatie werd zelfs teruggevoerd tot medicatie welke we Manon thuis kunnen geven.
Het herstel thuis zal voor Manon prettiger zijn we hebben nog even te gaan en zullen diepe dalen en hoge bergen tegen komen, maar daar helpen we elkaar door, zeker met alle steun van heel veel mensen om ons heen.
Wij begrijpen dat er veel mensen Manon op willen komen zoeken en natuurlijk staat de deur open. We moeten alleen wel rekening houden met de rust welke Manon en soms ook wij nodig hebben, dus geef even een belletje. Het kan anders ook zomaar zijn dat je voor een gesloten deur staat want, het is natuurlijk fijn dat Manon zo snel thuis is maar dat betekent wel een paar keer in de week terug naar het Sofia en een aantal maal in de week fysio.
Ik ben superblij dat ik dit goede bericht al zo snel op deze blog kan schrijven, want dit had ik begin van de week met de beste wil van de wereld niet voor mogelijk gehouden.
Super bedankt voor de fijne, lieve, leuke ontroerende,....... berichten. Ik hoop dat ik het stokje snel aan Manon door kan geven zodat zij zelf over haar herstel kan schrijven.
Dikke knuffel aan iedereen,
Groetjes John, Joyce, Mike, Dave, Nicolette en natuurlijk Manon
Zoals ik eerder al schreef vroeg Manon aan iedereen die haar kamer binnenkwam wanneer ze naar huis mocht. Vrijdagochtend kwam het verlossende bericht. De chirurg was aan haar bed en vroeg hoe alles ging. Manon vertelde dat zij zich goed voelde en dat ze heel graag naar huis wilde. De chirurg stelde een aantal voorwaarden waaraan voldaan moest worden. Zoals fysio, omgipsen van beide polsen naar onderarmgips, verwijderen van de maagsonde, controle van de kaakchirurg, regelen van een verpleegkundige voor de prikken thuis, en alle nodige voorzieningen van de thuiszorg.
Een aantal voorzieningen heeft de verpleegkundige op de afdeling voor ons geregeld en John had thuis met de kids binnen no time alles geregeld. Zelfs de verpleegkundige voor de prikken (onze lieve buurvrouw). Dus toen alles in orde was kreeg Manon officieel haar ontslag uit het ziekenhuis.
Het was voor ons even niet te bevatten in zo'n korte tijd, dinsdag nog aan de beademing vol spanning naast haar bed. Woensdag naar High care, Medium care en langzaam aan werd de medicatie veel minder de sondes gingen er uit en de medicatie werd zelfs teruggevoerd tot medicatie welke we Manon thuis kunnen geven.
Het herstel thuis zal voor Manon prettiger zijn we hebben nog even te gaan en zullen diepe dalen en hoge bergen tegen komen, maar daar helpen we elkaar door, zeker met alle steun van heel veel mensen om ons heen.
Wij begrijpen dat er veel mensen Manon op willen komen zoeken en natuurlijk staat de deur open. We moeten alleen wel rekening houden met de rust welke Manon en soms ook wij nodig hebben, dus geef even een belletje. Het kan anders ook zomaar zijn dat je voor een gesloten deur staat want, het is natuurlijk fijn dat Manon zo snel thuis is maar dat betekent wel een paar keer in de week terug naar het Sofia en een aantal maal in de week fysio.
Ik ben superblij dat ik dit goede bericht al zo snel op deze blog kan schrijven, want dit had ik begin van de week met de beste wil van de wereld niet voor mogelijk gehouden.
Super bedankt voor de fijne, lieve, leuke ontroerende,....... berichten. Ik hoop dat ik het stokje snel aan Manon door kan geven zodat zij zelf over haar herstel kan schrijven.
Dikke knuffel aan iedereen,
Groetjes John, Joyce, Mike, Dave, Nicolette en natuurlijk Manon
donderdag 20 november 2008
Klein feestje
In spannende en voor ons hele verveldende dagen zijn jullie deelgenoot geweest van ons verdriet en onze spanning, daarom willen wij jullie nu ook onze plezierige momenten met jullie delen. Manon werd zoals jullie hebben kunnen lezen 's nachts overgeplaatst omdat er een plekje nodig was op IC.
Manon ging toen naar de High care. Ze voelde zich goed en omdat er een lange periode van slapen voor haar is geweest, hebben ook haar breuken goed kunnen helen. Omdat het op de High Care niet fijn voor haar was (veel en constant huilende baby's) is Manon 's middags overgeplaatst naar de Medium care.
Haar medicijnen zijn gisteren en vandaag langzaam afgebouwd en het is niet te geloven maar we hebben in een ongelofelijk snelle tijd weer een bijna slang en snoer vrije dochter en zus. Manon kan weer praten, en daar maakt ze ook dankbaar gebruik van. We hebben alle kaarten en lieve berichtjes met haar gelezen en ze was enorm verrast en vaak ook heel emotioneel door alle lieve reacties.
Het is nu nog even afwachten maar Manon laat er geen gras over groeien. Tegen een ieder die haar kamer binnenkomt zegt ze dat ze naar huis wil. Vandaag is de chirurg langs geweest en er zijn weer foto's van haar polsen gemaakt omdat deze breuken niet netjes waren en het bij de vorige foto's nog niet goed was, moest daar eerst nog even naar worden gekeken. De chirurg heeft haar verteld dat haar been helemaal in orde komt en dat was een hele geruststelling.
Haar kaak en mond zal een lange tijd in beslag nemen maar daar komen we best overheen.
Omdat Manon de eerste zes weken niet kan eten en afhankelijk is van vloeibaar voedsel moet er een plan worden gemaakt voor haar voeding en hulp voor thuis. Als dit allemaal geregeld is mag Manon op heel korte termijn....... naar huis om verder te herstellen. Dat zou super zijn want ze wil eigenlijk iedereen die haar een warm hart toedraagt op visite hebben en dat gaat thuis veel en veel makkelijker. Jullie lezen het, als Manon thuis is staat de deur open. Dat is toch allemaal een stuk makkelijker dan in het ziekenhuis waar we aan aantallen en tijden zijn gebonden.
Jullie willen niet weten hoe blij ik ben dit stukje te schrijven, want ondanks dat ik op het moment Manon's doelwit ben voor pesterijen ben ik een overgelukkige moeder.
Hele lieve groetjes en een dikke knuffel van ons allemaal.
Nicolette.
Manon ging toen naar de High care. Ze voelde zich goed en omdat er een lange periode van slapen voor haar is geweest, hebben ook haar breuken goed kunnen helen. Omdat het op de High Care niet fijn voor haar was (veel en constant huilende baby's) is Manon 's middags overgeplaatst naar de Medium care.
Haar medicijnen zijn gisteren en vandaag langzaam afgebouwd en het is niet te geloven maar we hebben in een ongelofelijk snelle tijd weer een bijna slang en snoer vrije dochter en zus. Manon kan weer praten, en daar maakt ze ook dankbaar gebruik van. We hebben alle kaarten en lieve berichtjes met haar gelezen en ze was enorm verrast en vaak ook heel emotioneel door alle lieve reacties.
Het is nu nog even afwachten maar Manon laat er geen gras over groeien. Tegen een ieder die haar kamer binnenkomt zegt ze dat ze naar huis wil. Vandaag is de chirurg langs geweest en er zijn weer foto's van haar polsen gemaakt omdat deze breuken niet netjes waren en het bij de vorige foto's nog niet goed was, moest daar eerst nog even naar worden gekeken. De chirurg heeft haar verteld dat haar been helemaal in orde komt en dat was een hele geruststelling.
Haar kaak en mond zal een lange tijd in beslag nemen maar daar komen we best overheen.
Omdat Manon de eerste zes weken niet kan eten en afhankelijk is van vloeibaar voedsel moet er een plan worden gemaakt voor haar voeding en hulp voor thuis. Als dit allemaal geregeld is mag Manon op heel korte termijn....... naar huis om verder te herstellen. Dat zou super zijn want ze wil eigenlijk iedereen die haar een warm hart toedraagt op visite hebben en dat gaat thuis veel en veel makkelijker. Jullie lezen het, als Manon thuis is staat de deur open. Dat is toch allemaal een stuk makkelijker dan in het ziekenhuis waar we aan aantallen en tijden zijn gebonden.
Jullie willen niet weten hoe blij ik ben dit stukje te schrijven, want ondanks dat ik op het moment Manon's doelwit ben voor pesterijen ben ik een overgelukkige moeder.
Hele lieve groetjes en een dikke knuffel van ons allemaal.
Nicolette.
woensdag 19 november 2008
TUBE IS ER UIT!!!!
Hallo allemaal!
Doordat ik gister na mijn bezoek aan manon ben gaan sporten, heb ik geen tijd gehad om
jullie up to date te houden! Sorry.. Want er stond hierdoor spannend nieuws in de wacht!
De tube is eruit!!
Manon kan nu weer zachtjes praten en geeft aan dat ze het fijn vind dat wij bij haar zijn!
Omdat manon nog helemaal stoned is van de medicijnen was ze gister erg opgewekt!
Ze lag bijvoorbeeld heel de tijd met haar tenen te wiebelen omdat ze wou weten hoe het met
haar been ging!
Wel beseffen wij ons dat dit vandaag al weer anders kan zijn! Als ze minder medicijnen
heeft komt er meer besef van wat er is gebeurd, en ook meer pijn!
Vandaar dat ons gezinnetje rustig blijft bij het feit dat manon bij is.
Want laten we eerlijk zijn, ons meisje gaat vooruit, maar er is nog een lange weg te gaan!
Manon is vanochtend wel overgeplaatst naar de MC, (meduim care) waardoor er in principe iets meer mensen bij haar mogen kijken! Dit wil manon alleen nog eventjes niet! Zoals ze
gister zei, even alleen familie. Als manon andere mensen erbij wil hebben, geeft ze dit zelf aan!
Nou, ik ga snel naar haar toe!
Liefs Joyce
dinsdag 18 november 2008
18 november 2008 Vol spanning afwachten
Gisteren heb ik niet kunnen schrijven. We zijn heel de dag bij Manon geweest en omdat het weer een dag vol ditjes en datjes was, waren we laat thuis. Het zijn allemaal kleine complicaties die erbij horen maar als je ernaast zit en je kijkt mee vind je het af en toe genoeg.
Gisteren hebben we te horen gekregen dat Manon vandaag rond 13.00 uur naar de O.K. gaat. Ik had vorige week begrepen dat de beademing er dan definitief af zou gaan. Gisteren vertelden de doktoren dat ze gaan kijken en dat er een mogelijkheid is dat Manon nog met een tube voor beademing terug komt. De kaakchirurg kijkt vandaag ook direct mee en er is zelf een kans maar dat is niet zeker dat ook de chirurg even naar Manon kijkt op de O.K.
Spannend dus allemaal, en hopen dat ze zonder tube van de O.K. komt. Omdat de kans groot is dat ik vannacht bij Manon blijf ben ik niet in de gelegenheid om deze blog te up daten. Ik zal Joyce vragen vanavond het nieuws erop te zetten.
Langs deze weg weer heel erg bedankt voor de belangstelling en het duimen voor onze kleine meid.
Dikke kus Nicolette
Gisteren hebben we te horen gekregen dat Manon vandaag rond 13.00 uur naar de O.K. gaat. Ik had vorige week begrepen dat de beademing er dan definitief af zou gaan. Gisteren vertelden de doktoren dat ze gaan kijken en dat er een mogelijkheid is dat Manon nog met een tube voor beademing terug komt. De kaakchirurg kijkt vandaag ook direct mee en er is zelf een kans maar dat is niet zeker dat ook de chirurg even naar Manon kijkt op de O.K.
Spannend dus allemaal, en hopen dat ze zonder tube van de O.K. komt. Omdat de kans groot is dat ik vannacht bij Manon blijf ben ik niet in de gelegenheid om deze blog te up daten. Ik zal Joyce vragen vanavond het nieuws erop te zetten.
Langs deze weg weer heel erg bedankt voor de belangstelling en het duimen voor onze kleine meid.
Dikke kus Nicolette
zondag 16 november 2008
15 - 11 - 2008 Weer een dag.
We zijn vandaag heel de dag bij Manon geweest, Manon ligt als we komen te slapen. Gelukkig is het de nachtploeg gelukt om haar sondes terug te plaatsen. Ze ziet er rustig uit, en wat mij betreft mag dit de hele dag duren. Rond 12.00 uur krijgt Manon het benauwd. Ze moet hoesten en je hoort dat er slijm vast zit. De apparatuur geeft aan dat er zuurstof tekort is en Manon haar ademhaling is heel erg onregelmatig. Er wordt meteen gehandeld. Haar verzorgsters halen veel slijm bij haar weg, maar omdat ze niet alles wegkrijgen en het onrustig blijft klinken, wordt er een longfoto gemaakt.
Haar longen zien er gelukkig goed uit, er wordt met wat trucjes nog veel slijm weggehaald en een nieuwe kuur gestart. Dit zijn wel bekende verschijnselen die voorkomen wanneer iemand lang aan de beademing ligt. Als alles weer een beetje rustig is reageert Manon regelmatig als we haar aanspreken, ze doet met grote regelmaat haar ogen open. Ze geeft wel aan niet te weten waar zij is. We vertellen het haar nogmaals maar ik weet niet in hoeverre dit bij haar overkomt.
De dag gaat langzaam voorbij en als we naar huis gaan, hebben we buiten de benauwde momenten rond het middaguur een aardige dag. Morgen komt als het goed is de chirurg haar botbreuken controleren. We hopen op goede berichten morgen en kijken uit naar dinsdag.
We houden jullie op de hoogte,
lieve groetjes Nicolette
Haar longen zien er gelukkig goed uit, er wordt met wat trucjes nog veel slijm weggehaald en een nieuwe kuur gestart. Dit zijn wel bekende verschijnselen die voorkomen wanneer iemand lang aan de beademing ligt. Als alles weer een beetje rustig is reageert Manon regelmatig als we haar aanspreken, ze doet met grote regelmaat haar ogen open. Ze geeft wel aan niet te weten waar zij is. We vertellen het haar nogmaals maar ik weet niet in hoeverre dit bij haar overkomt.
De dag gaat langzaam voorbij en als we naar huis gaan, hebben we buiten de benauwde momenten rond het middaguur een aardige dag. Morgen komt als het goed is de chirurg haar botbreuken controleren. We hopen op goede berichten morgen en kijken uit naar dinsdag.
We houden jullie op de hoogte,
lieve groetjes Nicolette
Abonneren op:
Posts (Atom)
